Chapter Title : മഞ്ഞു മൂടിയ പാപങ്ങൾ 1 [Dr. Wanderlust]

പുഞ്ചിരിക്കാൻ പഠിച്ചു. അകത്ത് എങ്കിലും ഒരു ശൂന്യത കട്ടിപിടിച്ചു.

കിടക്കയിൽ കിടന്നപ്പോൾ പതിവുപോലെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. മേരിക്ക് ആ സ്പർശം പരിചിതമാണ് — ഒരു കാലത്ത് ആ സ്പർശം അവളെ മുഴുവനായി ഉണർത്തിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അത് അവളെ ചലിപ്പിക്കും, പക്ഷേ ഒരുതരം സംശയത്തോടുകൂടി.

അവന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ മാത്രം നോക്കുന്നതും അവളുടെ അവസ്ഥ പരിഗണിക്കാത്തതും അവളെ മടുപ്പിച്ചിരുന്നു.

​ആന്റോ പതിയെ അവളെ തഴുകി തുടങ്ങി "എന്താ നീ ഇങ്ങനെ മരത്തടി പോലെ കിടക്കുന്നത്? ഒന്നു തിരിഞ്ഞു കിടന്നേ."

അവൾ പതിയെ ശരീരം കൊണ്ടവനെ തള്ളി "എനിക്ക് വലിയ താല്പര്യമില്ല ആന്റോച്ചാ . ഇന്ന് ഭയങ്കര ക്ഷീണം. നമുക്ക് നാളെയാവാം."

ആന്റോ: "ക്ഷീണമില്ലാത്ത എന്നാ ഉള്ളത്? നിനക്ക് എപ്പോഴും ഇതുതന്നെയാണല്ലോ പരിഭവം. എന്റെ ഈ ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ഇതൊക്കെയല്ലേ ഒരശ്വാസം. അതിനും കൂടി സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തിനാ?" അവന്റെ വാക്കുകളിൽ നിരാശ പടർന്നു.

അവൾ: "നിങ്ങളുടെ ആശ്വാസം കഴിഞ്ഞാൽ തീരുന്നതാണല്ലോ എല്ലാം. എനിക്കും ഒരു ശരീരമുണ്ടെന്ന് നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ഓർക്കാറുണ്ടോ? അതോ ആന്റോച്ചന്വ ആശ്യമുള്ളപ്പോൾ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള ഒരു മെഷീനാണോ ഞാൻ?"

​ആന്റോ: "ഈ വീടും നിന്റെ ഈ സൗകര്യങ്ങളും ഒക്കെ ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ? എന്നെപ്പോലെ നോക്കാൻ വേറെ ആളെ കിട്ടില്ല നിനക്ക്."

അവൾ: "അതൊക്കെ ശരിയാ. നീ വീടുണ്ടാക്കി, ഭക്ഷണം തരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ആന്റോച്ചാ ... വയർ നിറയുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതം തീരുന്നില്ലല്ലോ. നീ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം, മുപ്പത്കഴിഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടത് നിന്റെ ഈ അധികാരമല്ല. അതല്ലാത്ത ചിലതുണ്ട്."

ആന്റോ: "പിന്നെന്താ നിനക്ക് വേണ്ടത്? കൂടുതൽ പണമോ അതോ വേറെ വല്ലതുമോ?"

അവൾ (അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി): "പണമല്ല. എന്നെ ഒന്ന് ശരിക്കും തൊടാൻ പോലും നിനക്ക് അറിയില്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ നീ സഹിക്കുമോ? നിന്റെ ആ പഴയ അഹങ്കാരം കൊണ്ട് എന്റെ ഈ ചൂട് മാറ്റാൻ പറ്റില്ല."

ആന്റോ : "ആര് പറഞ്ഞൂ.. നീ ഇങ്ങോട്ട് വാടീ മേരിപ്പെണ്ണേ..ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം."

ആന്റോ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ മന്ദഗതിയിൽ അവളെ തേടി. അവൾ കണ്ണടച്ചു. മനസിൽ ഒരുതരം പ്രതീക്ഷ — ഇന്ന് ഒന്നു വ്യത്യസ്തമാകുമോ? ഇന്ന് അവൻ മദ്യത്തിന്റെ മറ കടന്ന് വരുമോ?. അവളുടെ മേനി അവന്റെ പരുക്കൻ കൈയിൽ കിടന്നു പിടഞ്ഞു. അവളുടെ ബ്ലൗസും ബ്രായും ആന്റോ വലിച്ചൂരിയെറിഞ്ഞു. പിന്നെ ആ കഴുത്തിലും ചുണ്ടിലും