Chapter Title : മഞ്ഞുരുകും കാലം 8 [വിശ്വാമിത്രൻ]

തീരുമാനമൊന്നും ആയില്ല. അല്ലേലും ഈ കൂട്ടുകാർ തമ്മിൽ പ്ലാൻ ഇട്ട് പോവുന്ന ടൂറൊന്നും നടക്കാറില്ല. ആരേലും ഒരാൾ മുൻകൈയെടുത്ത് ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ പറയണം, "നാളെ അല്ലേൽ മറ്റന്നാൾ ടൂർ പോകുന്നുണ്ട്, വേണോന്നുള്ളവർ വരിക", എന്ന്. അങ്ങനെ ദിനങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പ്രോജക്ടിന്റെ പ്രതിപാദ്യം ഒപ്പിച്ചെടുത്തു. പരിപാടി തുടങ്ങി. ഒരാശ്വാസം. ജീവിതത്തിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ തീരുമാനങ്ങളെ ഞാനിപ്പോൾ ഖേദിക്കുന്നുള്ളു. അതിലൊന്ന് ബിടെക് കഴിഞ്ഞ് നിന്ന സമയം ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ കൂടെ കൂടി ഒരു ചെറിയ ബിസിനസ് തുടങ്ങിയത്. മറ്റേത് വഴിയേ പറയാം. ബിസ്സിനെസ്സ് എന്ന് വെച്ചാൽ ഫുഡ് ഡെലിവറി. പൊന്തിവന്നോണ്ടിരിക്കുന്ന എറണാകുളം സ്മാർട്ട് സിറ്റിയെ കേന്ദ്രീകരിച്ച്. ഓൺലൈൻ വഴി ഭക്ഷണം ഓർഡർ കൊടുക്കുക. ഹോട്ടലിൽ നിന്നും കൊണ്ട് വരുന്ന പരുപാടി ഞങ്ങൾ വക. ആറു മാസം. പിന്നെ പൊട്ടി പാളീസായ പീസുകൾ ഇരുമ്പുവിലക്കുപോലും എടുക്കാൻ ആളെ കിട്ടിയില്ല. പിന്നെ ഗുജറാത്തിലെ കെമിക്കൽ ഫാക്ടറികളിൽ ഒരു വർഷം നിന്നു. കുറച്ചു ഹിന്ദിയും കുറച്ചു ലോക വിവരവും പഠിച്ചു. കുണ്ണ ഭാഗ്യം ഉണ്ടായില്ല. ചിഞ്ചുവിനെ കോളേജിന് ശേഷം കണ്ടത് പോലുമില്ല. അങ്ങനിരിക്കെ ആണ് ചുമ്മാ ഗേറ്റ് എഴുതി കിട്ടിയ റാങ്കിന് നാഗ്പൂരിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയത്. പഴയ കോളേജിലെ സൗഹൃദങ്ങളൊന്നും അതിജീവിച്ചിരുന്നില്ല. സൗഹൃദം പുതുക്കാൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന എന്നെ പലരും തണുപ്പൻ രീതിയിലായിരുന്നു സ്വീകരിച്ചത്. അതിൽപിന്നെ എടുത്ത തീരുമാനമാണ്, ഇനിയങ്ങോട്ട് ആരോടും അത്രക്ക് അടുത്ത ഇടപഴക്കേണ്ടെന്ന്. ഡിസംബർ ആദ്യ ആഴ്ച. തണുപ്പ് അതിന്റെ മൂര്ധന്യാവസ്ഥയിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരീസം അബി റൂമിൽ വന്ന് പറഞ്ഞ്, നാളെ, ഔറംഗബാദ്, മൂന്ന് ദിവസം ട്രിപ്പ്. വരുന്നുണ്ടേൽ വാ. പ്രാരാബ്ദമില്ല, പെണ്ണില്ല, വാക്കേഷൻ ആണ്. അപ്പഴേ പാക്ക് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അജന്ത-എല്ലോറ ഗുഹകൾ എന്ന് പണ്ട് ജനറൽ നോളഡ്‌ജിൽ പഠിച്ചിട്ടേ ഉള്ളു. ഇനിയിപ്പോ കാണാം. ആരൊക്കെ വരുമെന്ന് ഇന്ന് രാത്രി അറിയാം. ഒരു ഇന്നോവ, മൂന്ന് ബൈക്ക്. അതാണ് കണക്ക്. ഇന്നോവയിൽ ഒരു സ്പോട് ഞാൻ ബുക്ക് ചെയ്ത്. അതാവുമ്പോൾ കുറച്ചു നേരം വണ്ടിയോടിച്ചാൽ കുറെ നേരം ഉറങ്ങാം. ഒറക്കം ഇതിനോടകം എന്റെ ഒരു വീക്നെസ് ആയി മാറിയിരുന്നു. അപ്പൊ