Chapter Title : മണ്ണാങ്കട്ടയും കരിയിലയും 2 നിത്യകന്യകയായ ദേവി [JM&AR]

എന്നോട് പറഞ്ഞതാണ് അത്. പരപ്പനങ്ങാടിയിൽ ഉപ്പയുടെ ഐസ് ഫാക്ടറിക്ക് മുന്നിൽ ആയിഷയുണ്ടായിരുന്നു.

"ഓനോരോ തെരക്കല്ലേ ഉമ്മാ... ല്ലേ കണ്ണാ"?

ആയിഷ ഉമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. അവരുടെ നിക്കാഹിന് കൂട്ടു നിന്ന എന്നെ ചത്താലും മറക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞവളാണ് ഇപ്പോൾ ഗർഭിണിയായി അടുത്തിരിക്കുന്നത്.

"അതിനിപ്പോ ഞാനെന്താ പറയാ... അങ്ങനെ ഒക്കെ ആയി. അല്ലാതെന്താ. ഇന്നാണെങ്കില് അജ്മല് നിർബന്ധിച്ചപ്പോ പിന്നെ ഒന്നും നോക്കീല. പിന്നെ.... പ്രഗ്നൻ്റായ സ്ഥിതിക്ക് ഉപ്പേം ഉമ്മേം ഒക്കെ...."

ഞാൻ അയിഷയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു. അയിഷയുടെ ദുഃഖ സാന്ദ്രമായ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. രണ്ട് വർഷമായിട്ടും അവരുടെ പിണക്കം മാറിയിട്ടില്ല. ആയിഷയുടെ പരപ്പനങ്ങാടിയിലെ പ്രമാണിയായ ഉപ്പയെ എനിക്കറിയാം. വായിൽ സ്വർണ കരണ്ടിയുമായി ജനിച്ച ആഢ്യയായ ഉമ്മയെയും. ഒരു കല്യാണത്തിനിടയിൽ വേങ്ങരയിൽ വെച്ചന്ന് അവരെ കണ്ടപ്പോൾ വെറുപ്പോടെ മുഖം തിരിച്ച് മാറിക്കളയും എന്നാണ് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചത്. പക്ഷേ ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. അങ്ങനെ ഒരു മകളേ ഇല്ല എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അവരുടെ പെരുമാറ്റം. ഇനി മകൾക്ക് ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായാൽ പ്പോലും അവർക്കൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ല.

വലിയ അഭിമാനികളായ അവർ കേസു കൊടുത്തതും ആയിഷക്ക് പതിനെട്ടാവാഞ്ഞത് കൊണ്ടുണ്ടായ പുകിലും ഒന്നും അങ്ങനെ മറക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒന്നല്ല. ഒളിച്ചോട്ടം കേസായി. അച്ഛച്ഛൻ കാര്യമറിഞ്ഞു. വർഗ്ഗീസ് ചേട്ടൻ സജീവ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്നും പിൻവാങ്ങിയ സമയമായിരുന്നു. കേസിൽ ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് അച്ഛച്ഛൻ ഇടപെട്ടു. എം എൽ എ യും വയനാട്ടിലെ ഡി സി സി പ്രസിഡൻ്റും ആയിരുന്ന കാലത്തെ വർഗ്ഗീസ് ചേട്ടൻ്റെ ബന്ധങ്ങളുപയോഗിച്ച് കേസ് ഒത്തു തീർപ്പാക്കി.

ഞാനില്ലായിരുന്നെങ്കിലും കേസ് നിലനിൽക്കില്ലായിരുന്നു. അതിന് ആയിഷയുടെ അന്നത്തെ മൊഴി മാത്രം മതിയായിരുന്നു. അജ്മൽ അത് സമ്മതിക്കില്ല. ആളിന് ആള് തന്നെ വേണമെന്നാണ് അവൻ്റെ പക്ഷം. ആയിഷയും അത് തന്നെ പറയുന്നു. അത് പോലെയുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ എല്ലാം ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ച് പെരുമാറാനും സംസാരിക്കാനും എങ്ങനെ എന്ത് പറയണമെന്ന് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞ് കൊടുക്കാനും അവർക്ക് ഞാനുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാത്തിനും ഒപ്പം കൂട്ടായി അജ്മലിൻ്റെ ഉമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. താത്തയും. അളിയാക്ക ഗൾഫിലാണ്. പക്ഷേ അവർക്കാർക്കും ആയിഷയുടെ ഉപ്പയേയും ഉമ്മയേയും നേരിടാനുള്ള ത്രാണിയൊന്നുമില്ല. അവർക്ക്