Chapter Title : മന്നാടിയാർ കോട്ട 7 [Ramavarma]

ഞാൻ കഴിഞ്ഞു മതി സ്വത്തിന് വേറെ ആരും..."

ഞാൻ: "എന്റെ സുന്ദരി ഇന്ദുക്കുട്ടി, നീ എന്റെ കാമുകി അല്ലേ..."

ഞാൻ ചെറിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി, ചെറിയമ്മേടെ കൈകൾ എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ച് പയ്യെ പാടി:

നിലാവിന്റെ നീലിമയിൽ നീന്തിവരും പൂങ്കുയിലേ,

നിറമേഴും സ്വപ്നം തീർക്കും എൻ ഹൃദയത്തിൻ ദേവതേ...

മഞ്ഞുതുള്ളി തൊട്ടുണർത്തും മലർമുകിലിൻ മധുരമേ,

മറയുവാൻ കഴിയുമോ നിൻ മിഴിയിലെൻ പ്രേമമേ...

ഈറനാം ജന്മവീണയിൽ ശ്രുതിയാകുമെൻ ഇന്ദുവേ,

ഇനിയുള്ള ജന്മമൊക്കെയും എൻ പ്രണയമായി നീയേ...

ചെറിയമ്മ: "ദേ, വീണ്ടും കവി!

എന്റെ ചക്കര ചെക്കാ... ഉറങ്ങണ്ടേ പൊന്നിന്?"

ഞാൻ: "വേണ്ടാ... എനിക്ക് സ്വത്തിന്റെ കൂടെ ഇവിടെ കിടന്നോളാം..."

ചെറിയമ്മ: "അയ്യോ... അത് പറ്റില്ല... പൊന്നു അവിടെ പോയി കിടന്നോ..."

ഞാൻ: "ശോ... സ്വത്തിന്റെ മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണം തോന്നുന്നുണ്ട്... ശരി, പൊന്നു ഉറങ്ങിക്കോ... ഞാൻ ശല്യമായി ഇരിക്കുന്നില്ല..."

ചെറിയമ്മ: "പൊന്നു, എനിക്ക് ശല്യം ഒന്നും അല്ല... എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാതെ ഉമ്മ വെക്കാതെ പൊന്നിന് പോകണോ...?"

ഞാൻ: "വേണ്ടാ... എന്റെ സ്വത്തിന് വയ്യാ എന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതാ..."

ചെറിയമ്മ: "എന്നാ, വയ്യെങ്കിലും എന്റെ പൊന്നിന് വേണ്ടത് എല്ലാം ഞാൻ തരും..."

ഞാൻ: "ശരിക്കും?"

ചെറിയമ്മ: "ഉം... എന്താ സംശയം?"

ഞാൻ: "എന്നാൽ ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ തരുമോ?"

ചെറിയമ്മ: "തരാനോ? ഡാ കള്ളാ, എന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നേ?"

ഞാൻ അമ്മിഞ്ഞയിൽ നോക്കി.

ചെറിയമ്മ: "അയ്യേ... പൊന്നു കഴിഞ്ഞ ദിവസം അല്ലേ കണ്ടത്?"

ഞാൻ: "അത് ലേശം അല്ലേ? ഞാൻ ഇന്നലെ കാണാൻ ആണ് ആ കെട്ടുള്ള ബ്ലൗസ് ഇടാൻ