Chapter Title : മന്നാടിയാർ കോട്ട 9 [Ramavarma] [ആനന്ദലീല 🦚]

കൊടുത്തിട്ട് അതുടുക്കാൻ പറഞ്ഞു.

ചെറിയമ്മ: "ചെറിയമ്മയുടെ മേൽമുണ്ട് പൊന്നു അല്ലേ അഴിച്ചുമാറ്റിയത്?

ഇനി എന്തിനാ ഉടുക്കുന്നത്?"

ഞാൻ: "അത് അപ്പോൾ എനിക്ക് കാണാൻ വേണ്ടിയല്ലേ? ഇനി പെട്ടെന്ന് അവർ വന്നാലോ? അപ്പോൾ സ്വത്ത് ഇത് ഉടുത്ത് ഇരുന്നാൽ മതി."

ചെറിയമ്മ: "ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ എന്താ പ്രശ്നം?"

ഞാൻ: "അയ്യടാ! അങ്ങനെ എന്റെ പൊന്നിനെ ആരും ഈ രൂപത്തിൽ ഇനി കാണണ്ട."

ചെറിയൊരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചെറിയമ്മ എന്നെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

ചെറിയമ്മ: "അപ്പോൾ തമ്പുരാൻ ഒറ്റയ്ക്കുള്ളപ്പോൾ?"

ആ ചോദ്യം എന്നെ വല്ലാതെ കുഴപ്പത്തിലാക്കി.

ഞാൻ ചിന്തിച്ചു.

ശരിയാണ്... ഞാൻ ആരാണ്?

അച്ഛൻ ഉള്ളപ്പോൾ ചെറിയമ്മയെ 'എന്റെ' എന്ന് എങ്ങനെ പറയാനാകും? ഇത്രയും ദിവസം അച്ഛൻ ഇവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. ചെറിയമ്മ എന്റേത് മാത്രമാണെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇനി മുന്നോട്ട് അങ്ങനെയായിരിക്കില്ലല്ലോ...

മനസ്സിൽ ആകെ ഒരു പിടച്ചിൽ.

ഇനി എന്തു ചെയ്യും?

എന്റെ മുഖത്ത് പല ഭാവങ്ങൾ മിന്നിമറയുന്നത് കണ്ട ചെറിയമ്മ എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ചെറിയമ്മ: "എന്താ പൊന്നേ? പെട്ടെന്ന് മുഖത്തൊരു വിഷമം?"

എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് അറിയാതെ ഞാൻ ആകെ വിഷമിച്ച് ചെറിയമ്മയെ നോക്കി.

ചെറിയമ്മ: "ഞാൻ ഒരു കാര്യംകൂടി ചോദിക്കട്ടെ? ഏടത്തിയും തമ്പുരാന്റെ മുന്നിൽ എങ്ങനെ നിൽക്കണം ? "

ഞാൻ പതിയെ വിക്കിവിക്കി പറഞ്ഞു.

ഞാൻ: "വലിയമ്മ ആരുടെ മുന്നിൽ നിന്നാലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. പക്ഷേ..."

അത്രയും പറഞ്ഞ് ഞാൻ മുഖം കുനിച്ചിരിന്നു.

ചെറിയമ്മ: "ശോ, പൊന്നേ... ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിക്കേ. ഞാൻ പൊന്നിനോട് വെറുതെ ചോദിച്ചതല്ലേ? ഞാൻ വേറെയാരുടെയും മുന്നിൽ മേൽമുണ്ടില്ലാതെ നിൽക്കില്ല. എന്റെ പൊന്നിന്റെ മുന്നിലല്ലാതെ."