Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

സാധനങ്ങൾ എടുത്തു.

അച്ഛന്റെ കൈയിൽനിന്ന് ഒരു ചാക്ക് വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ രാഘവൻ കൊടുത്തില്ല. രണ്ടുപേരും എന്തോ തർക്കിച്ചു. ഒടുവിൽ നവീൻ ചാക്ക് പിടിച്ചുവാങ്ങി ചുമലിലേറ്റി.

അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം അതു നോക്കിനിന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ സ്കൂളിലേക്കുള്ള കടവിൽ നവീനെ കണ്ടു.

“ഉത്സവത്തിനു വരുന്നുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

അഞ്ജലി അത്ഭുതപ്പെട്ടു. സാധാരണ ഇത്തരത്തിലുള്ള സംഭാഷണം തുടങ്ങുന്നത് അവനല്ല.

“എന്തിനാണ് ചോദിക്കുന്നത്?”

“വരുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാൻ.”

“എല്ലാവരോടും ചോദിക്കുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല.”

“എങ്കിൽ എന്നോടു മാത്രം എന്തിന്?”

നവീൻ തുഴ കൈയിലെടുത്തു.

“പുതിയതായി വന്നതല്ലേ. വഴി തെറ്റിപ്പോകാതിരിക്കാൻ.”

“ഞാൻ കൊച്ചുകുട്ടിയല്ല.”

“വഴി തെറ്റുന്നത് കുട്ടികൾ മാത്രമല്ല.”

“നീ വരുമോ?”

“വള്ളത്തിൽ ആളുകളെ കൊണ്ടുവരണം.”

അവൾക്ക് ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നി. അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലാകാത്തതിനാൽ ഉടനെ ചോദിച്ചു:

“അപ്പോൾ ഉത്സവം കാണില്ലേ?”

“അവസാനത്തെ യാത്ര കഴിഞ്ഞാൽ വരും.”

“അപ്പോഴേക്കും പരിപാടി തീരില്ലേ?”

“വെടിക്കെട്ട് ഉണ്ടാകും.”

“എനിക്ക് വെടിക്കെട്ട് ഇഷ്ടമല്ല.”

“പേടിയാണോ?”

“പേടിയല്ല. ശബ്ദം ഇഷ്ടമല്ല.”

“പേടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞാലും ആരും ചിരിക്കില്ല.”

“നീ ചിരിക്കുമല്ലോ.”

“ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ചിരിക്കും.”

“അതുകൊണ്ടാണ് പറയാത്തത്.”

അവരുടെ വള്ളം മറുകരയിലെത്തി. അഞ്ജലി ഇറങ്ങിയശേഷം ഒരു നിമിഷം നിന്നു.

“ഞാൻ വരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

നവീൻ തലയാട്ടി. എന്നാൽ വള്ളം തിരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ചിരി തെളിഞ്ഞത് അഞ്ജലി കണ്ടില്ല.

ഉത്സവത്തിന്റെ മൂന്നാംദിവസമാണ് അഞ്ജലിയും കുടുംബവും പോയത്.

അമ്മ ഇളംപച്ച സാരി ധരിച്ചു. അച്ഛൻ വെള്ളമുണ്ടും ഷർട്ടും. അഞ്ജലിക്ക് അമ്മ പുതിയ നീല ചുരിദാർ വാങ്ങിയിരുന്നു. കഴുത്തിനരികിൽ ചെറുവെള്ളപ്പൂക്കൾ തുന്നിയതായിരുന്നു.

ധരിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം അല്പം മടിയുണ്ടായെങ്കിലും കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ