Chapter Title : മൺസൂൺ ലെറ്റേഴ്സ്: ഒരു കുട്ടനാടൻ പ്രണയകഥ [കത്തനാർ]

ഫീസ് കൊടുക്കണം. പിന്നെയാണ് ചിലത് തിരികെ കിട്ടുക.”

“അധ്യാപകരോട് സംസാരിക്കൂ.”

“സംസാരിച്ചാൽ അവർ പണം തരുമോ?”

ശബ്ദത്തിലെ കാഠിന്യം അഞ്ജലിയെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.

“ഞാൻ സഹായിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണ്.”

“ഞാൻ സഹായം ചോദിച്ചില്ല.”

“നിന്നോട് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല.”

അവൾ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുനടന്നു.

നവീൻ അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്നില്ല. തന്റെ ദേഷ്യം അഞ്ജലിയോടല്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അനവധി വഴികളുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ ആ സമ്മേളനത്തോടായിരുന്നു. ഓരോ വഴിയുടെയും കവാടത്തിൽ പണം ചോദിക്കുന്ന ലോകത്തോടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അഞ്ജലിക്ക് അത് എങ്ങനെ അറിയാം?

വൈകുന്നേരം വള്ളത്തിൽ ഇരുവരും മിണ്ടിയില്ല.

അഞ്ജലി ഇറങ്ങുമ്പോൾ നവീൻ പറഞ്ഞു:

“രാവിലെ പറഞ്ഞത് നിന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ അല്ല.”

“അത് പറഞ്ഞ രീതി അങ്ങനെയായിരുന്നു.”

“ഐ ആം സോറി. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”

അവൻ നേരെ നോക്കിയാണ് പറഞ്ഞത്.

അഞ്ജലി നിശ്ശബ്ദയായി. നവീൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നത് അവൾ ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത്.

“ശരി,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“നീ എന്താണ് പഠിക്കാൻ പോകുന്നത്?”

“പത്രപ്രവർത്തനം എന്ന് തോന്നുന്നു.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“ആളുകളുടെ കഥകൾ എഴുതാൻ എനിക്കിഷ്ടമാണ്.”

“എല്ലാവരും അവരുടെ കഥ പറയാൻ സമ്മതിക്കുമോ?”

“സമ്മതിക്കാത്തവരുടെ കഥ എഴുതാൻ പാടില്ല.”

“ചിലരുടെ കഥ അവർ പറയാതെയും കാണാമല്ലോ.”

“കണ്ടതെല്ലാം സത്യമാകണമെന്നില്ല.”

നവീൻ തലയാട്ടി.

“നീ നല്ല പത്രപ്രവർത്തകയാകും.”

“എങ്ങനെ അറിയാം?”

“നീ എല്ലാറ്റിനും ചോദ്യം ചോദിക്കും.”

അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.

“അത് നിനക്കു ശല്യമല്ലേ?”

“ചിലപ്പോൾ.”

“എന്നിട്ടും നല്ലതാണോ?”

“ചിലപ്പോൾ.”

അവൾ വള്ളത്തിൽനിന്നിറങ്ങിയില്ല.

“നവീൻ.”

“എന്താ?”

“നീ കോളേജിൽ അപേക്ഷിക്കണം.”

അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും മുറുകുമെന്ന് അവൾ കരുതി. പക്ഷേ അവൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു:

“കിട്ടിയാൽ പോകാൻ കഴിയാതിരുന്നാലോ?”