Chapter Title : മാന്ത്രിക നിലാവിലെ പെണ്ണടയാളങ്ങൾ 5 [Shan1994] [Climax]

സംഭവത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ വലിയ മഞ്ഞുമല പതിയെ ഉരുകിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും പരസ്പരം മനസ്സ് തുറക്കാൻ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മടിച്ചു നിന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ആ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഫോൺ കോൾ വരുന്നത്.

അതൊരു വെള്ളിയാഴ്ച പുലർച്ചെയായിരുന്നു. ഫോൺ എടുത്ത ഫാബിയയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും മൊബൈൽ താഴേക്ക് വീണു. അവൾ തറയിലേക്ക് കുഴഞ്ഞുവീണ് അലമുറയിട്ട് കരയാൻ തുടങ്ങി.

"എന്താ... എന്ത് പറ്റി ഫാബിയാ?" ഞാൻ വെപ്രാളത്തോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.

"എന്റെ വലിയുപ്പ... വലിയുപ്പ പോയി ... എനിക്കിനി ഈ ലോകത്ത് ആരും ഇല്ലാതായി..." അവൾ നെഞ്ചത്തടിച്ച് കരഞ്ഞു.

ആ വാർത്ത എന്നെയും വല്ലാതെ ഞെട്ടിച്ചു. സ്വന്തം ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും നഷ്ടപ്പെട്ട അവൾക്ക് ഈ ലോകത്തുണ്ടായിരുന്ന ഏക ആശ്രയമായിരുന്നു വലിയുപ്പ. ഞാൻ രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാതെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

"ഒന്നുമില്ല ഫാബിയാ... കരയാതിരിക്ക്... ഞാനില്ലേ നിനക്ക്," ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആദ്യമായി, അവൾ എന്നെ തട്ടിമാറ്റിയില്ല. പകരം ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾ വേഗം തന്നെ വലിയുപ്പയുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.

അവിടെ എത്തുമ്പോഴേക്കും ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും എത്തിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. മുറ്റത്ത് പന്തലിടുന്നതിന്റെയും മറ്റും ബഹളങ്ങൾ.

വലിയുപ്പയുടെ ചേതനയറ്റ ശരീരം കണ്ടതും ഫാബിയ തളർന്നു അവിടെ ഇരുന്നു . ഉമ്മയും ഷമീമ ഇത്തയും ചേർന്നാണ് അവളെ താങ്ങി റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയത്.

അവിടെ അവളുടെ സങ്കടം കണ്ടുനിൽക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ആ നിമിഷം മുതൽ ഞാൻ എന്റെ സകല സങ്കടങ്ങളും മാറ്റിവെച്ചു. ഫാബിയയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് അവളുടെ ഉപ്പാപ്പയെ . അവൾക്കൊരു താങ്ങായി, ഒരു മകന്റെ