Chapter Title : മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് [Vichithran]

മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദം ദൂരെ നിന്ന് കേട്ടു—ഇരുട്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നു, വൈകുന്നേരം ആറരയോടടുത്തു. അവൻ നടന്നു തുടങ്ങി—പഴയ പാതയിലൂടെ, ഇടതുവശത്ത് ചെറിയ കടകൾ, വലതുവശത്ത് തോട്ടങ്ങൾ.

കാലടികൾ മണ്ണിലും കല്ലിലും പതിഞ്ഞു. മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ മെല്ലെ വരുന്നു—കുട്ടിക്കാലത്ത് ഇതേ പാതയിലൂടെ സൈക്കിൾ ഓടിച്ചത്, അനുവിന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ മീൻ പിടിക്കാൻ പോയത്, സാറാ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്ന് പലഹാരം വാങ്ങിയത്.

സാറാ ചേച്ചിയുടെ വീട് കാണാൻ തുടങ്ങി—പഴയ രണ്ടുനില വീട്, മുറ്റത്ത് ഒരു വലിയ തെങ്ങ്, വേലിക്കരികിൽ ചെറിയ പൂച്ചെടികൾ. മുറ്റത്തെ വെളിച്ചം ഓണാണ്, പക്ഷേ മങ്ങിയത്. മനു ഗേറ്റിനടുത്തെത്തി. ഗേറ്റ് അല്പം തുറന്നു കിടക്കുന്നു—അകത്ത് നിന്ന് അടുക്കളയിൽ നിന്നുള്ള മണം വരുന്നു, തേങ്ങാപ്പാൽ ചേർത്ത കഞ്ഞിയുടെ മണം, അല്പം മുളകിന്റെ കാര്യം. അവൻ ഗേറ്റ് തള്ളി അകത്ത് കയറി. മുറ്റം നനഞ്ഞു കിടക്കുന്നു, മഴയുടെ തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും ഇലകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴുന്നു.

വീടിന്റെ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നു—അകത്ത് നിന്ന് ടിവി ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു, ഒരു ഭക്തിഗാനം. മനു വാതിലിനടുത്ത് നിന്ന് മെല്ലെ വിളിച്ചു:
“സാറാ ചേച്ചി...?”

അകത്ത് നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം—മെല്ലെ, പക്ഷേ സ്നേഹം നിറഞ്ഞത്...
“ആരാ... മനുവാണോ മോനെ?”

സാറാ ചേച്ചി അടുക്കള വാതിലിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അമ്പത് വയസ്സിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ നിൽക്കുന്ന അവർ—ആറടി അടുത്ത ഉയരം, വിശാലമായ തോളുകൾ, കനത്ത ഇടുപ്പ്, തുടകളുടെ മൃദുലമായ ഭാരം. പച്ച സാരി നനഞ്ഞു ശരീരത്തോട് അല്പം ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു—അടുക്കളയിലെ ചൂടും മഴയുടെ നനവും കലർന്നു.

ബ്ലൗസിന്റെ മുകളിലെ ഹുക്കുകൾ അല്പം വിടവ്