Chapter Title : മനുവിന്റെ അപ്രതീക്ഷിത നാട്ടിൽ പോക്ക് [Vichithran]

തുറന്നിരുന്നു, വമ്പിച്ച മുലകൾ ഭാരം കൊണ്ട് തൂങ്ങി നിന്നു, ശ്വാസോച്ഛ്വാസത്തോടെ മെല്ലെ കുലുങ്ങി. മുഖത്ത് ചെറിയ ചിരി—പഴയതുപോലെ തന്നെ, കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഊഷ്മളത..

“വാടാ മോനെ... കേറിവാടാ. ജോൺ അച്ചായൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു. നീ വരുന്നുണ്ടെന്ന്. ഞാൻ കാത്തിരുന്നതാ. അമ്മച്ചിയോടു പറഞ്ഞു, 'മനു വരുന്നുണ്ടമ്മേ, നമ്മുടെ അനുവിന്റെ കെട്ടിയോൻ' എന്ന്. അമ്മച്ചിക്ക് ശെരിക്കു കേൾക്കില്ലെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.”

മനു ചിരിച്ചു, ബാഗ് താഴെ വെച്ചു.
“ചേച്ചി... ഞാൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നതാ. ക്ഷമിക്കണം.”

സാറാ ചേച്ചി തലയാട്ടി, അവന്റെ തോളിൽ മെല്ലെ കൈ വെച്ചു—ആ സ്പർശം ചൂടുള്ളതും സുഖകരവുമായിരുന്നു.
“എന്താ മോനെ നീ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്.. നമ്മൾ അന്യർ ഒന്നും അല്ലല്ലോ.? നീ വന്നല്ലോ... അതു മതി. വരൂ, അകത്ത് വരൂ. ഞാൻ ചായ എടുക്കാം മോനെ. യാത്ര കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണമുണ്ടാകും.”

അവൾ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് നടന്നു. മനു അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു—അവളുടെ നടത്തം മന്ദഗതിയിലുള്ളത്, ഇടുപ്പ് മെല്ലെ ആടുന്നത്, സാരി താഴ്ന്നു കാണുന്ന വിശാലമായ പുറം. വീടിന്റെ അകം പഴയതും വൃത്തിയുള്ളതും—മരത്തിന്റെ മണം, പഴയ ഫോട്ടോകൾ ചുവരിൽ.

അടുക്കളയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അമ്മച്ചി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു—ഒരു പഴയ കസേരയിൽ, കണ്ണുകൾ മങ്ങിയത്, ചെവി കേൾക്കാത്തത് പോലെ തോന്നി , പക്ഷേ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തമായ ചിരി. സാറാ ചേച്ചി അവരോട് മെല്ലെ പറഞ്ഞു:
“അമ്മേ... മനു വന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ജോൺ അച്ചായന്റെ മരു മോന്‍.”

അമ്മൂമ്മ തല ഉയർത്തി, കൈ നീട്ടി. മനു അടുത്തു ചെന്ന് അവരുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“അമ്മഛീ . മനസ്സിലായോ ...”

അമ്മച്ചി