Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax]

വലിയൊരു തുക, കുറഞ്ഞത് ഒരു കോടി ഇന്ത്യൻ രൂപയെങ്കിലും വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു നിന്റെ നാട്ടിലെ NRI അക്കൗണ്ടിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്യിക്കണം. ജോർജ് കാണിച്ച തെമ്മാടിത്തത്തിനുള്ള നഷ്ടപരിഹാരമായി കണ്ടാൽ മതി.

പിന്നീട് എന്ത് വേണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരാം." വാഹിദ് അവൾക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകി. അവൾക്ക് അവന്റെ സഹജീവി ബോധത്തോട് വല്ലാത്ത ആദരവ് തോന്നി. കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു വന്ന് ഒരു മഴയ്ക്കപ്പുറം എന്നപോലെ അവന്റെ മുഖം അവ്യക്തമായപ്പോൾ രമ്യ വാഹിദിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ തന്റെ ശരീരം താങ്ങിക്കിടന്ന് അവനെ ചുറ്റിപ്പുണർന്നു.

"നൂറ മാം എന്തൊരു ലക്കിയാണ്. സാർ ഇന്നൊരു രാത്രി മുഴുവൻ എന്റൊപ്പം കഴിഞ്ഞിട്ട് പോയാൽ മതി." അവൾ അവനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ചുംബിച്ചു. സംസാരിക്കുമ്പോൾ അധികരിച്ച കണ്ണുനീർ കാരണം മൂക്ക് ചീറ്റി.

"എന്നിട്ട് വേണം നൂറ കയറി വന്ന് അൺലക്കിയാവാൻ." അവൻ ചിരിച്ചു. അവളും ചിരിച്ചു.

"ഓഹ് അപ്പൊ സ്വന്തം പെണ്ണിനെ പേടിയുണ്ട്. ഗുഡ് ബോയ്." അവൾ അവനെ കളിയാക്കി. പിന്നെ തുടർന്നു പറഞ്ഞു.

"കള്ളക്കാമുകൻ സാറേ. ഇന്ന് നൂറയും വരില്ല, ഒരു കൂറയും വരില്ല." രമ്യ പറഞ്ഞു.

"അതെങ്ങനെ നിനക്കറിയാം.?" അവൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"അതേയ്, ഇന്നിവിടെ ഒരു ആഘോഷം നടത്താൻ ഞാനും ജാസ്മിമാഡവും കൂടി പ്ലാൻ ചെയ്തതാ. ഇപ്പൊ മാഡം ഇപ്പൊ ഇങ്ങെത്തും. ഫ്രണ്ടിന്റെ കൂടെ പുറത്തു പോകാനുണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു സാറിന്റെ നൂറക്കുട്ടിയെ വീട്ടിൽ നിർത്തിയുരിക്കുവാ." രമ്യ കള്ളച്ചിരിയോടെ വാഹിദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"എന്തോന്ന്..? രണ്ടാൾക്കൊപ്പം ഒന്നിച്ചോ."? അവൻ അതിശയത്തോടെ അവൾക്ക് നേരെ കണ്ണ് മിഴിച്ചു നോക്കി.

"പിന്നല്ലാതെ. സുധീർ സാർ ഇത്രേം നല്ലൊരു പെണ്ണിനെ വീട്ടിൽ നിർത്തി നാട്ടിലുള്ള മുഴുവൻ പെണ്ണുങ്ങളേം അടിച്ചോണ്ടു നടക്കുവല്ലേ. ഈ എന്നെയും ചേർത്ത്. അപ്പൊ അങ്ങേരുടെ ഭാര്യക്കും വേണ്ടേ ഒരു അടിയും തടവലുമൊക്കെ. സാറിന് രണ്ടല്ല രണ്ടായിരം പെണ്ണിനേം ഒന്നിച്ചു തളർത്തി കിടത്താനുള്ള കപ്പാസിറ്റി ഉണ്ട്, വന്നാൽ വിടാതെ നിർത്തിയേക്കണം എന്ന് ജാസ്മിമാഡം തന്നാ പറഞ്ഞേ." അവൾ താഴേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നിലത്തു മുട്ടുകുത്തിയിരുന്നു വാഹിദിന്റെ ട്രാക്ക്പാന്റ് താഴേക്ക് വലിച്ചു ഷെഡ്‌ഡിയുടെ