Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax]

ഭാരവും അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് ചേർത്തു സോഫയിലേക്ക് ചാരിക്കിടന്നു കിതച്ചു.

കല്ലിതുള്ളിയ മദയാനയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി ശാന്തമാക്കിയത് പോലെ ഒരു ആത്മ നിർവൃതി രമ്യയ്ക്ക് തോന്നി. അവൾ അവനെ വാത്സല്യസത്തോടെ പുണർന്നു പുറം തടവി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഒരു കുഞ്ഞിനെ ലാളിക്കുന്നത് പോലെ കവിളിൽ ഉമ്മ കൊടുത്തിട്ട് മുടിയിൽ വിരലോടിച്ചു. സ്നേഹം കൊണ്ടും നന്ദികൊണ്ടും ആനന്ദം കൊണ്ടും രമ്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ തന്റെ കണ്ണുനീർ അവനറിയാതിരിക്കാൻ മുഖം അവന്റെ കഴുത്തിൽ ഒളിപ്പിച്ചു നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ കണ്ണുനീർ ഒളിപ്പിച്ചു നിർത്തി നിർത്താതെ ആ കഴുത്തിൽ ഉമ്മ വച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

"എന്തോന്നാടി, തനിക്കെന്താ പ്രേമമായോ."? വാഹിദ് അവളെ കളിയാക്കി.

"അയ്യട... പ്രേമിക്കാൻ പറ്റിയ മുതൽ.. നാട്ടിലെ മുഴുവൻ പെണ്ണിനും കളിക്കാൻ തോന്നുന്ന ഐറ്റം. ആർക്കു വേണം സാറിന്റെ പ്രേമം." അവൾ അത് പറഞ്ഞു അവന്റെ കഴുത്തിൽ കടിച്ചു.ഒന്നുകൂടി അവനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു.

"ഒന്നൂടി വേണം.. ഇപ്പൊ ഇതേ ഇരിപ്പിൽ അകത്തേക്ക് തള്ളിയെക്ക് മുത്തേ." അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലും കീഴ്ചെവിയിലും ഇഴഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ വാഹിദ് പതുക്കെ ഉണരാൻ തുടങ്ങി. അവൻ രമ്യയുടെ ഗൗൺ തലവഴി ഊരി പിന്നിലേക്കേറിഞ്ഞു. അത്ര നേരവും അതിനുള്ളിൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു വീർപ്പു മുട്ടിയിരുന്ന വെളുത്ത രണ്ട് വലിയ മാംസം കുടങ്ങൾ മുന്നോട്ട് തള്ളി തുള്ളിതുടിച്ചു നിന്നു.

അദ്ധ്യായം 22

അനന്തതയിലേക്ക് നീണ്ടു പോകുന്ന വൃത്തിയുള്ള കറുത്ത റോഡ് വിദൂരതയിൽ ഒരു പൊട്ടുപോലെ അവസാനിക്കുന്നു. ഇരു ഭാഗത്തും ഉച്ചവെയിലിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മണൽ കൂമ്പാരങ്ങൾ ഊഷരമായ വന്യതയോടെ വിശാലമായി സ്വർണ്ണക്കടല് പോലെ പരന്നു കിടക്കുന്നു.

വിൻസെന്റിന്റെ കൂടെ വണ്ടിയിലിരുന്നു താൻ മുമ്പ് സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന പാതയിലൂടെ വീണ്ടും സഞ്ചസരിക്കുമ്പോൾ ജോർജ് ആ വരണ്ട മണൽ തടങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത്ര താത്പര്യമുണ്ടായിട്ടല്ല ആ യാത്ര എന്ന് അയാളുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന്