Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax]

കാമസുഖത്തിന്റെ ആഘോഷവും മാത്രമാണ്, അല്ലാതെ ജീവിതമല്ല. പക്ഷേ ഈ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ ഞാൻ എങ്ങനാ.. " അവൻരണ്ട് കൈകൊണ്ടും അവളുടെ മുതുകിൽ പിടിച്ചു ഭാരം താങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ജാസ്മിമാഡം പറഞ്ഞു കൊതിപ്പിച്ചു നിർത്തുയിരിക്കുവാ എന്നേ. സാറിന്റെ എല്ലാം വേറെ ലെവൽ ആണ് മോളെ, അതൊക്കെ കിട്ടാനും വേണം ഒരു ഭാഗ്യം എന്നാ പറഞ്ഞേക്കുന്നെ. ഞാനെന്താ സാർ, അത്ര മോശമാണോ. അതൊക്കെ കിട്ടാനുള്ള യോഗ്യത എനിക്കില്ലേ.? എന്റെ പുരുഷഭയം മാറാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ കരുത്തിനു മാത്രമേ സാധിക്കൂ.

എനിക്ക് സാർ കളിച്ചു തരാതെ വിടില്ല." തന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ കിതപ്പിനിടയിൽ രമ്യ മന്ത്രിക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൾ ബലമായി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു വാഹിദിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് വീണു. വാഹിദ് അവളെ പറിച്ചു മാറ്റി അകറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.

"എന്താ സാറീ കാണിക്കുന്നത്. കാമഭ്രാന്തിയായ ഒരു വേശ്യ കയറിപ്പിടിച്ചത് പോലെ എന്നോട് പെരുമാറല്ലേ. എനിക്ക് സങ്കടം വരുന്നുണ്ട്."

വാഹിദിന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അമർന്നു കിടന്ന് പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ രമ്യ പറഞ്ഞപ്പോൾ വാഹിദിന്റെ ബലം അൽപ്പം കുറഞ്ഞു. രമ്യ പക്ഷേ കൂടുതൽ വൈകാരികത ഒന്നും തന്നെ കാണിച്ചില്ല. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ആശ്വാസം തേടുന്നത് പോലെ അവൾ സ്വസ്ഥമായി കിടന്നേയുള്ളൂ. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വാഹിദിന്റെ തലയുടെ പിന്നിലെ നീളൻ മുടിയിൽ വിരലിട്ടു തടവിക്കൊണ്ടിരുന്നു എന്ന് മാത്രം.

ഒന്ന് മടിച്ചു നിന്നതിനു ശേഷം വാഹിദ് പതുക്കെ അവളുടെ പുറകിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അനക്കമില്ലാതെ ഇരുന്നു. അധികം വണ്ണമുള്ള ശരീരമല്ലെങ്കിലും ചൂടുള്ള, നല്ല പതുപതുത്ത മാംസമുള്ള ആ ചെറുതായി വിറക്കുന്ന ശരീരം ചുറ്റിപ്പിടിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവനൊരു സുഖം തോന്നി.

അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ പുറത്തു തടവിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രമ്യയുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ സ്പർശിച്ചു കിടക്കുകയും മൂക്കിൽ നിന്ന് ചുടു ശ്വാസം കഴുത്തിൽ പതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വാഹിദ് രമ്യയുടെ കഴുത്തിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്ത് ഉരസിക്കൊണ്ട് പുറം തടവിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

"എന്നോടെന്താ നിനക്ക് പറയാനുള്ളത്.?" വാഹിദ് രമ്യയുടെ ചെവിയിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തുവച്ചു ചോദിച്ചപ്പോൾ ആ ചൂട് വായു തട്ടി അവളുടെ ശരീരമാസകാലം കുളിരു കോരി.

"എന്നേ ആൽബി വിളിച്ചിരുന്നു.