Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax]

എത്ര എളുപ്പമാണ് മറ്റൊരനുഭവത്തിലൂടെ മറന്ന് അന്യമായിപ്പോകുന്നത്. അവൻ ആലോചനയിൽ മുഴുകി.

"സാറിനി അധിക നാൾ ഇവിടെ നിൽക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. നൂറമാം സാറിനെയും കൂട്ടി പുതിയ കമ്പനി പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ സാറിനി ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പില്ല." രമ്യ പുറം തിരിഞ്ഞ് ബാൽക്കണിയുടെ കൈവരിയിൽ ചാരി കൈകൾ മാറിൽ കെട്ടി നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വാഹിദ് അമ്പരന്ന് പോയി. നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകുന്നത് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് മൂന്നുനാല് ദിവസങ്ങളായി. ഇവിടെ മടുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

"രമ്യ, നീ ന്തിനാ വരാൻ പറഞ്ഞത്. എന്തോ പറയാനുണ്ട്, നേരിട്ടു വന്നാൽ പറയാം എന്നല്ലേ നീ പറഞ്ഞത്. ഇതുവരെ പറഞ്ഞില്ല ല്ലോ." വാഹിദ് വിഷയം മാറ്റി.

ഇരുട്ടിതുടങ്ങിയ രാത്രിയിലേക്ക് തണുപ്പ് വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ശരീരം തണുത്തു തുടങ്ങിയപ്പോൾ രണ്ടുപേർക്കും ചെറുതായി ചുണ്ട് വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. രമ്യ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നു. അവളെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് വാഹിദും അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ രമ്യ ഗ്ലാസ് ഡോർ അടച്ചു വിരിപ്പ് നേരെയിട്ടു ഗ്ലാസ്‌ മറച്ചു. പിന്നെ കിച്ചനിലേക്ക് പോയി ഫ്ലാസ്കിൽ നിന്ന് രണ്ട് ഗ്ലാസിൽ കോഫി പകർന്നിട്ട് ഹാളിലേക്ക് ചെന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് സോഫയിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്ന വാഹിദിന് നൽകി.

"കൊള്ളാല്ലോ. ഏത് കഫെറ്റീരിയയിൽ നിന്ന് ഓർഡർ ചെയ്തതാണോ"? വാഹിദ് അവളെ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു.

"ഓർഡർ ചെയ്തതല്ല സങ്കടം പറഞ്ഞപ്പോ താനേ ഉണ്ടായതാ." അവൾ കെറുവിച്ചു ചുണ്ട് കോട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ചുമ്മാതല്ല ഇത്രേം രുചി. കോഫി നട്സിന്റെ നല്ല മനസ്സ്കൊണ്ടാവും." അവൻ ആസ്വദിച്ചു കുടിച്ചുതീർത്തു.

രമ്യ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്ന്