Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax]

സമീപം നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

"അതല്ല ടോ. എനിക്ക് ഒരു പെണ്ണിനോട് ആഗ്രഹം തോന്നാൻ ഇടവന്നിട്ടില്ല. വന്നു രണ്ടാഴ്ച തികയും മുമ്പ് നൂറ മനസ്സിലേക്ക് കയറിക്കൂടി. അവളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എനിക്ക് അവളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടവുമാണ്. അല്ലാതെ നിനക്ക് കുറവുള്ളത് കൊണ്ടല്ല." വാഹിദ് അവളെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.

"ജാസ്മിത്തയ്ക്കും കിട്ടി. ഇത്ത പറഞ്ഞു ഇത്തയുടെ എക്സ്പീരിയൻസ്. എനിക്ക് ഒരാണിനോടും ആഗ്രഹം തോന്നുന്നില്ല ആ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം. ഭയമാണ്. ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ കടിച്ചു പറിക്കുമോ എന്നൊരു ടെൻഷൻ. എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോയി അമ്മയോടൊപ്പം കുറച്ചു കഴിയാനൊക്കെ തോന്നിപ്പോയി. അതൊന്നും ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല." രമ്യയുടെ ശബ്ദം അൽപ്പം ഇടറി.

"എലിസബത്ത്ന്റെ ബോഡി നാട്ടിലെത്തി അടക്കം ചെയ്തിട്ട് നാല് ദിവസമേ ആയുള്ളൂ. എന്റെ മനസ്സ് അവളിൽ നിന്ന് വിട്ടു മാറിയില്ല ഇതുവരെ. എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു നഷ്ടബോധം പോലെ തോന്നുന്നു." വാഹിദ് രമ്യയെ നോക്കി.

"സാർ, എന്താണിങ്ങനെ. ഓരോ മനുഷ്യരും അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുവല്ലേ. എന്തിന് സന്തോഷം കെടുത്തുന്ന ഭൂതകാലത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു? നമുക്ക് വിശാലമായ ഈ ലോകത്ത് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ ബാക്കികിടക്കുവല്ലേ. അവർ പോയി, നമ്മുടെ ഓർമ്മകളിൽ ഇനി ജീവിക്കും. അത്രയേ പാടുള്ളൂ." രമ്യ അവന്റെ കൈയിൽ സ്പർശിച്ചു കൊണ്ട് അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ വാഹിദ് മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ശാരികയുടെ മരണം തേടി വന്നതാണ് താൻ. എന്നിട്ടിപ്പോൾ തന്റെ ജീവിതം എവിടെയാണ് കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് എന്ന് അന്വേഷിച്ചിറങ്ങിയ താൻ ആ ഉദ്ദേശം തന്നെ മറന്നത് പോലെയായിരിക്കുന്നു. ശാരികയുടെ സ്ഥാനത്ത് എലിസബത്തിന്റ മുഖമാണിപ്പോൾ. ജീവിതം എത്ര വിചിത്രമാണ്. ഓരോ അനുഭവങ്ങളും