Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax]

എലിസബത്തിനെ ഞാൻ എന്തുമാത്രം സുഖിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല. രാവും പകലും മഴയിലും വെയിലിലും നിലാവിലും ഞങ്ങൾ ആർത്തി തീരാതെ സുഖിച്ചു. പലരുമായും ഇടക്കൊക്കെ കളിച്ചിട്ടുള്ള പെണ്ണായിരുന്നു എലിസബത്.

ഞാൻ തൊട്ടതിൽ പിന്നെ അവൾക്ക് മനോരോഗം ബാധിച്ചത് പോലൊരു സ്നേഹമായിരുന്നു എന്നോട്. പാതിരാത്രി കാറുമായി വീടിനു പുറത്തിറങ്ങി ഫോൺ ചെയ്യും, എന്നേ എങ്ങോട്ടേലും കൂട്ടികൊണ്ട് പോകൂ, എനിക്ക് കാണാതിരിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞോണ്ട്.

കാരണം ആവശ്യത്തിൽ കൂടുതൽ സമ്പത്തും ജീവിത സൗകര്യങ്ങളും അതിലുപരി അസാധ്യമായ സൗന്ദര്യവും ചെറുപ്പവും. അതുകൊണ്ട് ഒരാളോടും അവൾക്ക് " വാഹിദ്ന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു മങ്ങിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

രമ്യയുടെ അരക്കെട്ട് ചെറുതായി തരിച്ചു, മുലക്കണ്ണുകൾ അൽപ്പം ഉണർന്ന് കല്ലിച്ചു. വാഹിദ് തന്നോട് മനസ്സ് തുറക്കുന്ന ആഹ്ലാദത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്ന് കവിൾത്തടം അൽപ്പം തുടുത്തു.

"അത്ര നാളും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. പക്ഷെ നിങ്ങളാരും അറിയാത്ത ചില ചതികൾ എന്നേ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ ആദർശങ്ങളോട് പുച്ഛം തോന്നി. എലിസബത്ത്, നൂറ, ജാസ്മിൻ. ഇവരൊക്കെ എന്റെ മാന്യതയുടെ മറവുകൾ നീക്കി എന്റെ കരുത്തും പൗരുഷവും സ്വന്തമാക്കി എന്നെ തളർത്തിയവരായിമാറി. അത്കൊണ്ട് പെണ്ണിനോട് ആർത്തിയും ആശയും ഇല്ലാത്ത ഒരു പുരുഷൻ അല്ല ഞാൻ രമ്യാ." അവൻ ദൂരെ റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞു പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"എന്നിട്ടും എന്താ എന്നോട് ഒന്നും തോന്നാഞ്ഞത്. സാറിനെ ഇളക്കാൻമാത്രം അഴകും വടിവും എന്റെ ശരീരത്തിനില്ല, അതല്ലേ കാര്യം."? രമ്യ അവന്റെ പുറത്തു ചേർത്തു വച്ചിരുന്ന മുല പിൻവലിച്ചു വാഹിദിന്റെ