Chapter Title : മരുഭൂ വസന്തം 7 [ലസ്റ്റർ] [Climax]

വിടപറഞ്ഞു പോകുന്ന സന്ധ്യാംബരത്തിന്റെ ചക്രവാള സീമയിൽ മേഘങ്ങൾ കന്യാചർമ്മം പൊളിഞ്ഞ രക്തക്കറ പോലെ ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നു. ജീവൻ വെടിഞ്ഞു പരലോകം പോകുന്ന ആത്മാവ് പോലെ ഏതോ ലോകത്തേക്ക് പറന്നകന്നു പോകുന്ന വിമാനത്തിന്റെ കറുത്ത രൂപം. തന്റെ പിന്നിൽ ഒരു സ്പർശനം അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ വാഹിദ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

ഭാരിച്ച ഇടതു മുലയുടെ മാർദ്ദവം തന്റെ വലതു വശത്തെ പിൻഭാഗത്തു അമർത്തി വച്ചു ചേർന്ന് നിന്ന് മുഖത്തേക്ക് ഉറ്റുനോക്കുന്ന രമ്യയുടെ കണ്ണിലേക്ക് വാഹിദ് തോന്നി. കത്തുന്ന കാമമോ പ്രലോഭനമോ അവിടെയില്ല, പകരം തളർന്ന യുവത്വത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം ആകുലമായി കുഴങ്ങി നിൽക്കുന്ന ശാന്തത മാത്രമേയുള്ളൂ. രമ്യ അതിമനോഹരിയായ ഒരു യുവതിയാണ്.

തനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പുരുഷൻ ഒന്നോ അതിലധികമോ ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും, അവർക്കൊക്കെ തന്റെ പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ സ്നേഹം തുറന്നു വച്ചു കൊടുക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന പെണ്ണാണ്. അവൾക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാളും അവളെ സ്പർശിക്കുന്നതോ വഷളമായ രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നത് പോലും അവൾക്ക് താത്പര്യമില്ല.

"സാർ, എനിക്ക് വികാരം ഇല്ലാതായികൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നെയൊന്നു നോക്കൂ. എത്ര ചെറുപ്പമാണ്, കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണ്. എന്നിട്ടും ആണുങ്ങളുമായുള്ള ഏറ്റവും സുന്ദരമായ പ്രണയ സല്ലാപം എനിക്ക് പേടിയായി മാറി. സാറിന് എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും എന്നോടൊന്നു താത്പര്യം കാണിക്കാമായിരുന്നില്ലേ.സുധീർ സാറിന് ഇപ്പോൾ പുതിയ പെണ്ണുങ്ങളോടാണ് കമ്പം. വ്യത്യസ്തമായ വികാര പ്രകടനങ്ങളും ആവേശവും ആസ്വദിക്കാനാണ് അങ്ങേർക്ക് താത്പര്യം."

അസ്തമയ സൂര്യന്റെ തളർച്ച പോലെ രമ്യ തെളിച്ചമില്ലാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ശാരികയെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾക്കപ്പുറം ഒരു പെണ്ണും എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ വന്നിട്ടില്ല രമ്യാ. അവൾ തന്നിൽ നിന്ന് പലതും ഒളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായതിൽ പിന്നെ