Chapter Title : മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം]

മീറ്റിംഗിൽ ബോസ് ചീത്ത പറഞ്ഞതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഷോക്കാണ് കിട്ടിയത്. പക്ഷേ തോറ്റു കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:

​"അത്... പെണ്ണുങ്ങളെ കാണാത്തതു കൊണ്ടൊന്നുമല്ല. നിന്റെ അത്ര ഭംഗിയുള്ള ഒരാളെ അടുത്തൊന്നും ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല, അതുകൊണ്ടാ..."

​ആ മറുപടി കേട്ടതും അവളുടെ ആ ഗൗരവം പതുക്കെ അലിഞ്ഞില്ലാതായി

നാണം കൊണ്ട് ആ മുഖം ഒന്ന് ചുവന്നു തുടുത്തു. അത് എനിക്ക് മനസ്സിലാവരുതെന്ന് കരുതി അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് തിരിച്ചെങ്കിലും, ആ കള്ളച്ചിരി ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൾ പാടുപെടുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
​ഞാൻ വിട്ടില്ല, ആ ഇരിപ്പ് ഒന്ന് കൂടി ഉറപ്പിച്ച് പതുക്കെ തുടർന്നു:

"സത്യമായിട്ടും പറയുകയാണ്... എനിക്ക് ഇപ്പോൾ 35 വയസ്സായി. ഇതിനിടയിൽ ജോലി സംബന്ധമായും അല്ലാതെയും ഒരുപാട് സ്ത്രീകളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷേ... നിങ്ങളെപ്പോലെ ഒരാൾ ഇതുവരെ എന്റെ കണ്ണിൽ ഉടക്കിയിട്ടില്ല."

​എന്റെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ അവളെ ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചു എന്ന് തോന്നുന്നു. അവൾ പതുക്കെ മുഖം തിരിച്ച് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ആ ഗൗരവമില്ല, പകരം ഒരു തരം കൗതുകമായിരുന്നു.

​"35 വയസ്സായോ? കണ്ടാൽ തോന്നില്ലല്ലോ..." അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പ് വിരലുകളിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു,.എന്ത് പ്രത്യേകതയാണ് ഇപ്പോൾ എന്നിൽ കണ്ടത്?"

​ട്രെയിൻ അപ്പോൾ ഒരു പാലം കടക്കുകയായിരുന്നു. ആ വലിയ ശബ്ദത്തിനിടയിലും അവളുടെ ആ ചോദ്യം എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. ആ തുളസിക്കതിരിന്റെ മണവും, അവളുടെ ആ സാമീപ്യവും എന്നെ ശരിക്കും ലഹരി പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​"അറിയില്ല... ചിലപ്പോൾ ആ ചിരിയായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ ആ ലഗേജ് റാക്കിലിരുന്ന സ്പൈഡർമാനെ താഴെയിറക്കിയ ആ മനസ്സാവാം." ഞാൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
​അവൾ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ എറണാകുളം വരെയുള്ള ദൂരം വെറും മിനിറ്റുകൾ മാത്രമായി എനിക്ക് തോന്നി.

"എന്റെ പേര് വൈശാഖ്, വീട് കോഴിക്കോട്ടാണ്. അവിടെ ഒരു കമ്പനിയിൽ മാർക്കറ്റിംഗ് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ആയി ജോലി ചെയ്യുന്നു." ഞാൻ ഒന്ന് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
​അവൾ പതുക്കെ ആ