Chapter Title : മരുഭൂമിയിൽ പെയ്ത മഴ [ജോൺ എബ്രഹാം]

ആ സ്പർശനം അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമായെന്ന് അവളുടെ ആ മുഖഭാവം പറഞ്ഞുതരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
​"എത്ര കാലമായി ഡിവോഴ്സ് ആയിട്ട്?" ഞാൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
​"അഞ്ച് വർഷം ആവുന്നു."

​"അപ്പോൾ മകൻ? മകൻ എവിടെയാണ്?"

​"അവൻ... അവൻ അയാളുടെ കൂടെയാണ്." ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

​ആതിരയുടെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു വലിയ കഥയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇത്രയും നേരം കണ്ട ആ കുസൃതിക്കാരിയായ ആതിരയല്ല ഇപ്പോൾ എന്റെ മുന്നിലുള്ളത്. ട്രെയിൻ ആലുവയിലേക്ക് അടുക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. പക്ഷേ ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.

ആതിരയുടെ കണ്ണിലെ ആ നനവ് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദത ഒന്ന് മാറ്റാൻ വേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ വക ഒരു ഒന്നാന്തരം 'ചളി' അങ്ങോട്ട് എടുത്തു പ്രയോഗിച്ചു.
​"അല്ല ആതിരാ... അപ്പോൾ പിന്നെ നിയമപരമായി നോക്കിയാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ 'ചേച്ചി' എന്ന് വിളിക്കേണ്ടി വരുമല്ലോ! ഇത്രയും നേരം നോക്കി വെള്ളമിറക്കിയിട്ട് ഒടുവിൽ ചേച്ചി എന്ന് വിളിക്കേണ്ടി വരുന്ന സ്പൈഡർമാന്റെ ഗതികേട് ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്കിയേ..."

​അത് കേട്ടതും ആതിരയുടെ സങ്കടമൊക്കെ എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞു. അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു പോയി. "അയ്യോ... നീ എന്നെ പേര് വിളിച്ചാൽ മതി. നിന്നെക്കാളും വെറും രണ്ട് വയസ്സേ എനിക്ക് കൂടുതലുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് ആ ചേച്ചി വിളി അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ!"
​ഞാൻ ഒന്ന് കണക്ക് കൂട്ടി നോക്കി. "അപ്പോ 18 വയസ്സായപ്പോഴേക്കും നിന്നെ പിടിച്ചു കെട്ടിച്ചോ? നമ്മുടെ പേരന്റ്സിന്റെ ഒരു കാര്യം കഷ്ടം തന്നെ!" ഞാൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.

​അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി. "അതെ... അന്നത്തെ കാലത്തെ ഓരോ തീരുമാനങ്ങൾ. പക്ഷേ അത് പോട്ടെ, ഇപ്പോൾ അതൊന്നും ആലോചിക്കാനില്ല."

​വണ്ടി ആലുവ പാലം കടക്കുകയാണ്. കായലിലെ കാറ്റിൽ ആതിരയുടെ ചുവന്ന സാരി വീണ്ടും പാറി. അവൾ ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ റിലാക്സ്ഡ് ആയ പോലെ തോന്നി. എന്റെ കയ്യിലുള്ള ആതിരയുടെ സ്പർശനം ഞാൻ പതുക്കെ മാറ്റിയില്ല. അത് അവൾക്കും ഒരു ആശ്വാസമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

​"അപ്പോ ആതിരാ... ഇനി ഈ സ്പൈഡർമാന്റെ കൂടെ