Chapter Title : മഴവാതിൽ [കത്തനാർ]

ദിവസമായിരുന്നു അത്.

മംഗലശ്ശേരിയിലെ ഓരോരുത്തർക്കും ആ ദിവസത്തിനായി ഒരു പ്രത്യേക കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പാറു ഉച്ചമുതലേ അസ്വസ്ഥയായി നടക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ മുറ്റത്തേക്കും, ഒരിക്കൽ വരാന്തയിലേക്കും, പിന്നെ വീണ്ടും ഗേറ്റിലേക്കും അവൾ നോക്കി.

“ഇത്രയും നേരത്തെ നിന്നിട്ട് കാര്യമൊന്നുമില്ല,” അനുപമ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ കേട്ടില്ല.

“അച്ചു വന്നിട്ട് നാല് വർഷമായി അമ്മേ!”

ഇരുവരുടെയും സംഭാഷണം കേട്ട് ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ ചിരിച്ചു.

“വരുമെടി പാറുക്കുട്ടീ. ട്രെയിൻ വന്നിട്ടുണ്ടാകും. ഇനിയെത്താൻ അധികനേരമില്ല.”

വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണിയോടെ മഴ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അതേ സമയത്താണ് ഒരു ടാക്സി മംഗലശ്ശേരിയുടെ പ്രധാനവാതിലിന് മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നത്.

പാറു ആദ്യം കണ്ടത് അതായിരുന്നു.

“അച്ചൂ!”

ആർത്തുവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഓടി.

ടാക്സിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ അരവിന്ദ് ഒരു നിമിഷം പോലും നിവർന്നുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

പാറു നേരെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്കിടിച്ചുകയറി.

“അച്ചൂ!”

അവൾ അവനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“ഹേയ് പാറു... പതുക്കെ!”

അവൻ ചിരിക്കവെ പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ പാറുവിന് അതൊന്നും കാര്യമില്ലായിരുന്നു.

അവൾ അവന്റെ ഇരുകവിളുകളിലും മുത്തമിട്ടു.

“എഞ്ചിനീയർ സാറിന് ഈ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നോ?”

“എന്നെ വിട്ടിട്ട് പോയിട്ട് ഇപ്പോഴാണോ വരുന്നത്?”

“നാലുവർഷം മാത്രമല്ലേ ആയുള്ളൂ,” അവൻ തമാശയായി പറഞ്ഞു.

“മാത്രമോ?”

അവൾ കണ്ണുരുട്ടി.

അപ്പോഴേക്കും അനുപമയും എത്തി.

അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ നോക്കി.

ഒരുനിമിഷം ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ അവൻ മുന്നോട്ടുചെന്ന് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

അനുപമയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“വന്നോ അച്ചു...”

അവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

“വന്നു അമ്മേ.”

ആ നിമിഷം മഴയുടെ ശബ്ദം പോലും അവർക്കിടയിലുള്ള സ്നേഹത്തെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കാനായില്ല.

ശങ്കരനാരായണ