Chapter Title : മഴവാതിൽ [കത്തനാർ]

മേനോനും പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു.

“ഇങ്ങോട്ടുവരടാ.”

അരവിന്ദ് ഉടൻ മുത്തച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തി.

വൃദ്ധന്റെ കൈകൾ അവന്റെ തോളുകളിൽ പതിഞ്ഞു.

അടുത്ത നിമിഷം അദ്ദേഹം പേരക്കുട്ടിയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“അപ്പൂപ്പാ...”

“ഇപ്പോഴാണ് മംഗലശ്ശേരിക്ക് ഒരിളക്കം വന്നത്.”

അദ്ദേഹം അവന്റെ നെറ്റിയിലും കവിളിലും സ്നേഹത്തോടെ മുത്തമിട്ടു.

മഴ പുറത്ത് കനക്കുകയായിരുന്നു.

അതേസമയം പാറുവും അനുവും ടാക്സിയിൽ നിന്നുള്ള ബാഗുകളും പെട്ടികളും എടുത്തുതുടങ്ങി.

“ഇതൊക്കെ ഞാൻ എടുത്തോളാം.”

“വേണ്ട!” പാറു ഉടൻ പറഞ്ഞു.

“നിന്റെ മുറി ഇന്നും പഴയപോലെ തന്നെയുണ്ട്. ഞങ്ങൾ കൊണ്ടുപോകാം.”

അവളും അനുവും ചേർന്ന് അവന്റെ സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് പഴയ മരപ്പടികൾ കയറി മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് പോയി.

പാറുവിന്റെ മുറിക്ക് തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു അച്ചുവിന്റെ പഴയ മുറി.

അവിടേക്കാണ് എല്ലാം കൊണ്ടുപോയത്.

അപ്പോഴാണ് വീട്ടിനുള്ളിൽ ഫോൺമുഴങ്ങിയത്.

പഴയ ലാൻഡ്ഫോണിന്റെ ശബ്ദം മഴയുടെ മുഴക്കത്തിനിടയിലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

“ഞാൻ നോക്കാം.”

എന്ന് പറഞ്ഞ് ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു.

അനുപമയും പാറുവും മുകളിലായിരുന്നു.

വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നത് അരവിന്ദ് മാത്രമായി.

അവൻ മുന്നിലെ മഴ നോക്കി നിന്നു.

മഴ ഇപ്പോൾ ശക്തിപ്രാപിച്ചിരുന്നു.

കാറ്റിൽ മാവിന്റെ ഇലകൾ പറന്നു.

മണ്ണിന്റെ മണം വായുവിലാകെ പടർന്നു.

അപ്പോഴാണ് ഒരു ശബ്ദം അവന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയത്.

“അയ്യോ!”

അരവിന്ദ് പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

കിഴക്കേ വഴിയിൽ നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി ഓടിവരികയായിരുന്നു.

കൈയിൽ ഒരു പഴയ കുട.

കാറ്റിൽ കുടയുടെ ഒരു വശം മറിഞ്ഞുകിടന്നു.

മറ്റേ കൈയിൽ പുസ്തകങ്ങളും കുറെ പേപ്പറുകളും.

മഴയിൽ അവൾ മുഴുവൻ നനഞ്ഞിരുന്നു.

പുസ്തകങ്ങളും പേപ്പറുകളും നശിക്കാതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.

അരവിന്ദ് ഒരു