Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

മംഗലശ്ശേരിയിലേക്ക് തിരികെയെത്തിയ ആദ്യ രാത്രിയിൽ അരവിന്ദിന് ഉറക്കം വന്നില്ല.

മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ പഴക്കം ചെന്ന ചുവന്ന ഓടുകളിൽ പതിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ ഒരുതരം സംഗീതമായി രാത്രി മുഴുവൻ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് അനേകം രാത്രികളിൽ കേട്ട് ഉറങ്ങിയ അതേ സംഗീതം.

എന്നാൽ ആ രാത്രിയിൽ അതിന് മറ്റൊരു സ്വരമുണ്ടായിരുന്നു.

മുകളിലത്തെ മുറിയിലെ ജനൽ തുറന്ന് അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.

മഴവെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞ മുറ്റം.

കാറ്റിൽ ചലിക്കുന്ന പൂവരശ്ശ് മരം.

അകലെയായി ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞ കിഴക്കേ പത്തായപ്പുര.

എല്ലാം പഴയതുപോലെ തന്നെ.

പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞത് മഴയല്ല, മംഗലശ്ശേരിയുമല്ല.

ഒരു മുഖമായിരുന്നു.

ദേവിക.

മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ നെറ്റിയോട് ഒട്ടിക്കിടന്ന ആ നിമിഷം.

നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ.

പേപ്പറുകൾ നശിക്കാതിരിക്കാൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ശ്രമിച്ചിരുന്ന ആ രൂപം.

ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഓർമ്മയിൽ നിന്നത് അവളുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.

"ദേവിക."

സ്വന്തം പേര് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചിരുന്നു.

വളരെ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി.

പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരി എങ്ങനെയോ അവന്റെ മനസ്സിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.

അത് ഓർത്തപ്പോൾ അവൻ അറിയാതെ തന്നെ വീണ്ടും ആ പേര് മനസ്സിൽ ഉരുവിട്ടു.

ദേവിക.

മഴയുടെ ശബ്ദം ആ പേര് ആവർത്തിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ഒടുവിൽ ഏറെ വൈകിയാണ് അവൻ ഉറങ്ങിയത്.

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മംഗലശ്ശേരി അവന് വീണ്ടും പരിചിതമാകാൻ തുടങ്ങി.

രാവിലെ അപ്പൂപ്പനൊപ്പം വയലുകളിലൂടെ നടക്കുക.

നെൽപ്പാടങ്ങളുടെ അവസ്ഥ നോക്കുക.

പഴയ കുത്തകക്കാരെ പരിചയപ്പെടുക.

തറവാടിന്റെ പഴയ കണക്കുപുസ്തകങ്ങൾ പരിശോധിക്കുക.

ഒരുപാട് കാലമായി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന കുടുംബചരിത്രത്തിലെ മനുഷ്യരെ നേരിൽ കാണുക.

ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ ഓരോ സ്ഥലവും കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

"ഇതൊക്കെ നിന്റെ അച്ഛൻ നോക്കിയിരുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്."

ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോഴെല്ലാം വൃദ്ധന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അഭിമാനവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു.

അമ്മ അനുപമയും അവനെ പല സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.

ശ്രീഹരി ആരംഭിച്ച ബിസിനസ് ഇന്ന് എങ്ങനെ