Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

വളർന്നുവെന്ന് കാണിച്ചു.

ഗോഡൗണുകൾ.

ഓഫീസ്.

ജീവനക്കാർ.

കണക്കുകൾ.

ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ.

എല്ലാം അവൻ മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങി.

പക്ഷേ ഇതിന്റെ ഇടയിൽ അവന്റെ ശ്രദ്ധ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് വഴുതിപ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ദേവു എവിടെയുണ്ട്?

രാവിലെ കണ്ടില്ലല്ലോ.

ഇന്ന് കോളേജിൽ പോയോ?

പത്തായപ്പുരയുടെ മുന്നിലൂടെ നടന്നാൽ കാണുമോ?

മീനാക്ഷിയമ്മയോടൊപ്പം അടുക്കളയിലുണ്ടാകുമോ?

ആദ്യമൊക്കെ അത് സാധാരണ കൗതുകമാണെന്ന് അവൻ തന്നെ കരുതി.

തറവാട്ടിൽ പുതുതായി പരിചയപ്പെട്ട ഒരാളെക്കുറിച്ചുള്ള താൽപര്യം.

അത്രമാത്രം.

പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അത് പതിവായി.

അവളെ കാണാതിരുന്നാൽ എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ.

മഴ പൂർണമായും മാറിയിരുന്നില്ല.

മണ്ണിൽ ഇപ്പോഴും ഈർപ്പം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

കിഴക്കേ പറമ്പിലൂടെ നടക്കുന്നതിനിടെയാണ് അരവിന്ദ് ദേവികയെ കണ്ടത്.

പത്തായപ്പുരയുടെ മുൻവരാന്തയിൽ അവൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

മുന്നിൽ പുസ്തകങ്ങളും കുറിപ്പുകളും.

കൈയിൽ പേന.

അവൾ എന്തോ ശ്രദ്ധാപൂർവം എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മറന്നതുപോലെ.

അരവിന്ദ് കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു.

അവൾ പഠിക്കുമ്പോൾ മുഖത്ത് വരുന്ന ഏകാഗ്രത അവനെ ആകർഷിച്ചു.

പിന്നീട് അവൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.

അവന്റെ കാൽപ്പാടിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതാകാം.

ദേവിക തല ഉയർത്തി.

അവനെ കണ്ട നിമിഷം പുസ്തകം അടച്ചു.

അതിൽ ഒരു വിനയമുണ്ടായിരുന്നു.

അതേസമയം ഒരു ദൂരവും.

"പഠിക്കുകയായിരുന്നോ?"

"അതെ."

"എന്താണ് പഠിക്കുന്നത്?"

"എക്കണോമിക്സ്."

"ഡിഗ്രിയാണോ?"

"അതെ."

മറുപടികൾ ചെറുതായിരുന്നു.

വിനയമുള്ളതും വ്യക്തവുമായതും.

എന്നാൽ സംഭാഷണം നീട്ടാൻ അനുവദിക്കാത്തതും.

അരവിന്ദ് കുറച്ചുനേരം കൂടി അവിടെ നിന്നു.

അവൾ വീണ്ടും പുസ്തകം തുറന്നില്ല.

അതുപോലെ സംസാരിക്കാനും ശ്രമിച്ചില്ല.

ഒടുവിൽ അവൻ തന്നെ മടങ്ങി.

തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നി.

മഴയിൽ കണ്ട ആ പെൺകുട്ടി ഇങ്ങനെ അകന്നുനിൽക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.

അതിനുശേഷം പലതവണ അവർ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടി.

കിണറിനരികിൽ.

തോട്ടത്തിൽ.

വഴിയോരത്ത്.

ലൈബ്രറിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷൻ എടുക്കുമ്പോൾ.

ഓരോ തവണയും സംസാരിക്കാൻ