Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

ശ്രമിച്ചത് അരവിന്ദായിരുന്നു.

ഓരോ തവണയും മറുപടി പറഞ്ഞത് ദേവികയും.

പക്ഷേ അത്രത്തോളം മാത്രം.

"എങ്ങനെയുണ്ട്?"

"സുഖമാണ്."

"കോളേജിൽ പരീക്ഷയുണ്ടോ?"

"അടുത്ത മാസം."

"ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞോ?"

"അതെ."

പറയേണ്ട കാര്യം കഴിഞ്ഞാൽ അവൾ ഉടൻ പോകും.

നിൽക്കേണ്ടതിലധികം ഒരിക്കലും നിൽക്കാറില്ല.

അത് ഇപ്പോൾ അരവിന്ദ് വ്യക്തമായി ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു വൈകുന്നേരം ലൈബ്രറിയിൽ പോയപ്പോൾ ഒരു പുസ്തകം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പുസ്തകം.

ദേവികയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാകുമെന്ന് അവൻ കരുതി.

അടുത്ത ദിവസം അത് അവൾക്ക് നൽകി.

"നിനക്ക് ഇഷ്ടമാകുമെന്ന് തോന്നി."

ദേവിക അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.

പിന്നെ പുസ്തകം വാങ്ങി.

"നന്ദി."

ആ ദിവസം അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു സന്തോഷം കണ്ടതായി അവന് തോന്നി.

അതുകൊണ്ട് അവന് സന്തോഷം തോന്നി.

പക്ഷേ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ ദേവിക പുസ്തകം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.

"ഇതാ."

അരവിന്ദ് അമ്പരന്നു.

"വായിച്ചു തീർന്നോ?"

"ഇല്ല."

"പിന്നെ എന്തിന് തിരികെ തരുന്നത്?"

ദേവിക കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ പറഞ്ഞു.

"വേറെയാളുടെ പുസ്തകങ്ങൾ അധികം ദിവസം കയ്യിൽ വയ്ക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ല."

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

വളരെ സൗമ്യമായ ഒരു പുഞ്ചിരി.

എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒരു അകലം ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ വായിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കഴിയാത്ത ഒരു സന്ദേശം.

അധികം അടുത്തുവരരുത് എന്ന മൗനമായ മുന്നറിയിപ്പ്.

ദേവികയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നില്ല.

വാസ്തവത്തിൽ മറ്റാരെക്കാളും വ്യക്തമായി അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.

അരവിന്ദിന്റെ നോട്ടങ്ങൾ.

സംസാരിക്കാൻ കണ്ടെത്തുന്ന ചെറിയ ചെറിയ കാരണങ്ങൾ.

അപ്രതീക്ഷിതമായി വർധിച്ച പത്തായപ്പുര സന്ദർശനങ്ങൾ.

തന്നെ കാണുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തെളിയുന്ന സന്തോഷം.

ഇതൊന്നും അവളിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവൾ മണ്ടിയല്ല.

ജീവിതം വളരെ നേരത്തെ തന്നെ മനുഷ്യരെ വായിക്കാൻ അവളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ആരും പറയാതെ തന്നെ പല കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ബുദ്ധി അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ്