Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

അവൾ കൂടുതൽ ജാഗ്രതയോടെ മാറിയത്.

ആ രാത്രി പത്തായപ്പുരയുടെ വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഏറെ നേരം ആലോചിച്ചു.

മഴ ചെറുതായി ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മ അകത്ത് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ മുന്നിൽ തുറന്നുകിടന്ന പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ പോലും വ്യക്തമായി കാണുന്നില്ലായിരുന്നു.

മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു.

അരവിന്ദ്.

മംഗലശ്ശേരിയിലെ അരവിന്ദ്.

ശ്രീഹരിയുടെ മകൻ.

തറവാടിന്റെ ഏക അവകാശി.

ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ കണ്ണിലുണ്ണി.

അനുപമയുടെ ലോകം.

അതേസമയം അവൾ?

മീനാക്ഷിയുടെ മകൾ.

ഒരിക്കൽ സ്വന്തം വീടും സ്ഥലവും നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടി.

ജീവിതം മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് മകളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ പ്രതീക്ഷ.

മംഗലശ്ശേരിയിൽ താമസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മംഗലശ്ശേരിയുടെ ഭാഗമല്ലാത്ത ഒരാൾ.

ആ സത്യങ്ങൾ ആരും അവളുടെ മുന്നിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

പക്ഷേ ഓരോ ദിവസവും അവൾ അത് ജീവിച്ചിരുന്നു.

ഭക്ഷണമേശയിൽ ഇരിക്കുന്നവരും അകലെയിരുന്ന് നോക്കുന്നവരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.

വീട്ടുകാരും ജോലിക്കാരും തമ്മിലുള്ള അദൃശ്യരേഖ.

സ്നേഹമുണ്ടായാലും മാറാത്ത സാമൂഹിക അകലം.

അവയെല്ലാം അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.

ചില സ്വപ്നങ്ങൾ വളരെ മനോഹരമായിരിക്കും.

പക്ഷേ അവ യാഥാർഥ്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ പാടില്ലാത്തവയാകും.

ചില പൂക്കൾ ദൂരെ നിന്ന് കാണാൻ മാത്രമേ പാടുള്ളൂ.

പറിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അവ നശിക്കും.

അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏത് ചിന്തയെയും തുടക്കത്തിൽ തന്നെ തടയണമെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ അകന്നുനിന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് സംഭാഷണങ്ങൾ നീളാൻ അനുവദിക്കാതിരുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോ പുഞ്ചിരിക്കും പിന്നിൽ ഒരു ദൂരം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചത്.

കാരണം അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

മഴയുടെ സംഗീതം എത്ര മനോഹരമായാലും എല്ലാ മഴകളും ഒടുവിൽ തീരും.

പക്ഷേ തീരുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ ശേഷിക്കുന്ന ശൂന്യത സഹിക്കാൻ കഴിയണമെങ്കിൽ, ചില ബന്ധങ്ങൾ ആരംഭിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.

ആ സത്യം വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ ജീവിതം അവളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

അരവിന്ദിന് മംഗലശ്ശേരിയിൽ ഏറ്റവും വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നത് പാറുവായിരുന്നു.

നാലു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ മാറിപ്പോയ പല കാര്യങ്ങളും