Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

വയ്ക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ല."

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

വളരെ സൗമ്യമായ ഒരു പുഞ്ചിരി.

എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒരു അകലം ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ വായിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും കഴിയാത്ത ഒരു സന്ദേശം.

അധികം അടുത്തുവരരുത് എന്ന മൗനമായ മുന്നറിയിപ്പ്.

ദേവികയ്ക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നില്ല.

വാസ്തവത്തിൽ മറ്റാരെക്കാളും വ്യക്തമായി അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.

അരവിന്ദിന്റെ നോട്ടങ്ങൾ.

സംസാരിക്കാൻ കണ്ടെത്തുന്ന ചെറിയ ചെറിയ കാരണങ്ങൾ.

അപ്രതീക്ഷിതമായി വർധിച്ച പത്തായപ്പുര സന്ദർശനങ്ങൾ.

തന്നെ കാണുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തെളിയുന്ന സന്തോഷം.

ഇതൊന്നും അവളിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവൾ മണ്ടിയല്ല.

ജീവിതം വളരെ നേരത്തെ തന്നെ മനുഷ്യരെ വായിക്കാൻ അവളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ആരും പറയാതെ തന്നെ പല കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ബുദ്ധി അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ കൂടുതൽ ജാഗ്രതയോടെ മാറിയത്.

ആ രാത്രി പത്തായപ്പുരയുടെ വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഏറെ നേരം ആലോചിച്ചു.

മഴ ചെറുതായി ചാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മ അകത്ത് ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ മുന്നിൽ തുറന്നുകിടന്ന പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ പോലും വ്യക്തമായി കാണുന്നില്ലായിരുന്നു.

മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു.

അരവിന്ദ്.

മംഗലശ്ശേരിയിലെ അരവിന്ദ്.

ശ്രീഹരിയുടെ മകൻ.

തറവാടിന്റെ ഏക അവകാശി.

ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ കണ്ണിലുണ്ണി.

അനുപമയുടെ ലോകം.

അതേസമയം അവൾ?

മീനാക്ഷിയുടെ മകൾ.

ഒരിക്കൽ സ്വന്തം വീടും സ്ഥലവും നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടി.

ജീവിതം മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് മകളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ പ്രതീക്ഷ.

മംഗലശ്ശേരിയിൽ താമസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മംഗലശ്ശേരിയുടെ ഭാഗമല്ലാത്ത ഒരാൾ.

ആ സത്യങ്ങൾ ആരും അവളുടെ മുന്നിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

പക്ഷേ ഓരോ ദിവസവും അവൾ അത് ജീവിച്ചിരുന്നു.

ഭക്ഷണമേശയിൽ ഇരിക്കുന്നവരും അകലെയിരുന്ന്