Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

അവൻ കണ്ടു.

പഴയ വയലുകൾ മാറിയിരുന്നു.

ബിസിനസ് വളർന്നിരുന്നു.

അപ്പൂപ്പന്റെ മുടി കുറച്ച് കൂടി വെളുത്തിരുന്നു.

അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ക്ഷീണത്തിന്റെ രേഖകൾ കൂടിയിരുന്നു.

പക്ഷേ പാറു...

പാറു മാത്രം പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.

അല്ലെങ്കിൽ അരവിന്ദിന് അങ്ങനെ തോന്നി.

അവളുടെ സംസാരത്തിന് യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവകാശത്തോടെ വഴക്കിടുന്ന രീതി പോലും അതേപോലെയായിരുന്നു.

രാവിലെ കണ്ടാൽ പരാതി.

ഉച്ചയ്ക്ക് കണ്ടാൽ കളിയാക്കൽ.

വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ ഭീഷണി.

ഇതെല്ലാം ചേർന്നതാണ് പാറു.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും പഴയ പരാതി തന്നെ എടുത്തിട്ടു.

"ഈ നാല് വർഷം കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ ഫോൺ പോലും വിളിച്ചിട്ടില്ല."

"ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്."

"ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ."

"അതും വലിയ കാര്യമാണ്."

"വളരെ വലിയ കാര്യമാണ്."

എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ തോളിൽ ചെറുതായി അടിച്ചു.

അരവിന്ദ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"അത്ര വിഷമമായിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്ക് വിളിക്കാമായിരുന്നല്ലോ."

"ഞാനോ?"

പാറു കണ്ണുരുട്ടി.

"എന്തിനാ ഞാൻ വിളിക്കുന്നത്?"

“എന്നോട് വഴക്കിടാനല്ലേ?”

"അത് നേരിൽ ചെയ്യുന്നതാണ് കുറച്ചുകൂടി സന്തോഷം."

വീണ്ടും ചിരി.

അങ്ങനെ മണിക്കൂറുകളോളം അവർ സംസാരിച്ചിരിക്കും.

ബാല്യകാല ഓർമ്മകൾ.

സ്കൂളിലെ കഥകൾ.

പഴയ വഴക്കുകൾ.

അരവിന്ദ് മരത്തിൽ നിന്ന് വീണ ദിവസം.

പാറു കാവിൽ വഴിതെറ്റിയ ദിവസം.

ഇരുവരും ചേർന്ന് അനുപമയ്ക്ക് തലവേദന ഉണ്ടാക്കിയ സംഭവങ്ങൾ.

പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അവർ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നുമായിരുന്നു.

അരവിന്ദിനും അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.

പാറു അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടതില്ലാത്ത ഒരു സാന്നിധ്യം.

എപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ.

എന്നാൽ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ.

മറ്റാരും കാണാത്ത കാര്യങ്ങൾ.

ദേവികയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പാറു പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദമാകുന്നത്.

ദേവുവിന്റെ പേര് സംഭാഷണത്തിൽ വന്നാൽ വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

മറ്റാരും ഓർമ്മിക്കാത്ത അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഇന്നും മറക്കാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നത്.

രാവിലെ