Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

നോക്കുന്നവരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം.

വീട്ടുകാരും ജോലിക്കാരും തമ്മിലുള്ള അദൃശ്യരേഖ.

സ്നേഹമുണ്ടായാലും മാറാത്ത സാമൂഹിക അകലം.

അവയെല്ലാം അവൾക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു.

ചില സ്വപ്നങ്ങൾ വളരെ മനോഹരമായിരിക്കും.

പക്ഷേ അവ യാഥാർഥ്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ പാടില്ലാത്തവയാകും.

ചില പൂക്കൾ ദൂരെ നിന്ന് കാണാൻ മാത്രമേ പാടുള്ളൂ.

പറിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അവ നശിക്കും.

അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏത് ചിന്തയെയും തുടക്കത്തിൽ തന്നെ തടയണമെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ അകന്നുനിന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് സംഭാഷണങ്ങൾ നീളാൻ അനുവദിക്കാതിരുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോ പുഞ്ചിരിക്കും പിന്നിൽ ഒരു ദൂരം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചത്.

കാരണം അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

മഴയുടെ സംഗീതം എത്ര മനോഹരമായാലും എല്ലാ മഴകളും ഒടുവിൽ തീരും.

പക്ഷേ തീരുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ ശേഷിക്കുന്ന ശൂന്യത സഹിക്കാൻ കഴിയണമെങ്കിൽ, ചില ബന്ധങ്ങൾ ആരംഭിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.

ആ സത്യം വളരെ ചെറുപ്പത്തിലേ ജീവിതം അവളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു.

അരവിന്ദിന് മംഗലശ്ശേരിയിൽ ഏറ്റവും വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നത് പാറുവായിരുന്നു.

നാലു വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ മാറിപ്പോയ പല കാര്യങ്ങളും അവൻ കണ്ടു.

പഴയ വയലുകൾ മാറിയിരുന്നു.

ബിസിനസ് വളർന്നിരുന്നു.

അപ്പൂപ്പന്റെ മുടി കുറച്ച് കൂടി വെളുത്തിരുന്നു.

അമ്മയുടെ മുഖത്ത് ക്ഷീണത്തിന്റെ രേഖകൾ കൂടിയിരുന്നു.

പക്ഷേ പാറു...

പാറു മാത്രം പഴയതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു.

അല്ലെങ്കിൽ അരവിന്ദിന് അങ്ങനെ തോന്നി.

അവളുടെ സംസാരത്തിന് യാതൊരു മാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവകാശത്തോടെ വഴക്കിടുന്ന രീതി പോലും അതേപോലെയായിരുന്നു.

രാവിലെ കണ്ടാൽ പരാതി.

ഉച്ചയ്ക്ക് കണ്ടാൽ കളിയാക്കൽ.

വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ ഭീഷണി.

ഇതെല്ലാം ചേർന്നതാണ് പാറു.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും പഴയ പരാതി തന്നെ