Chapter Title : മഴനീർച്ചാലുകൾ [കത്തനാർ]

എടുത്തിട്ടു.

"ഈ നാല് വർഷം കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ ഫോൺ പോലും വിളിച്ചിട്ടില്ല."

"ഞാൻ വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്."

"ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ."

"അതും വലിയ കാര്യമാണ്."

"വളരെ വലിയ കാര്യമാണ്."

എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അവന്റെ തോളിൽ ചെറുതായി അടിച്ചു.

അരവിന്ദ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"അത്ര വിഷമമായിരുന്നെങ്കിൽ നിനക്ക് വിളിക്കാമായിരുന്നല്ലോ."

"ഞാനോ?"

പാറു കണ്ണുരുട്ടി.

"എന്തിനാ ഞാൻ വിളിക്കുന്നത്?"

“എന്നോട് വഴക്കിടാനല്ലേ?”

"അത് നേരിൽ ചെയ്യുന്നതാണ് കുറച്ചുകൂടി സന്തോഷം."

വീണ്ടും ചിരി.

അങ്ങനെ മണിക്കൂറുകളോളം അവർ സംസാരിച്ചിരിക്കും.

ബാല്യകാല ഓർമ്മകൾ.

സ്കൂളിലെ കഥകൾ.

പഴയ വഴക്കുകൾ.

അരവിന്ദ് മരത്തിൽ നിന്ന് വീണ ദിവസം.

പാറു കാവിൽ വഴിതെറ്റിയ ദിവസം.

ഇരുവരും ചേർന്ന് അനുപമയ്ക്ക് തലവേദന ഉണ്ടാക്കിയ സംഭവങ്ങൾ.

പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അവർ സഹോദരങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നുമായിരുന്നു.

അരവിന്ദിനും അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.

പാറു അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടതില്ലാത്ത ഒരു സാന്നിധ്യം.

എപ്പോഴും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ.

എന്നാൽ അവൻ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ.

മറ്റാരും കാണാത്ത കാര്യങ്ങൾ.

ദേവികയോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പാറു പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദമാകുന്നത്.

ദേവുവിന്റെ പേര് സംഭാഷണത്തിൽ വന്നാൽ വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

മറ്റാരും ഓർമ്മിക്കാത്ത അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഇന്നും മറക്കാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നത്.

രാവിലെ അവന് ഇഷ്ടമുള്ള ചമ്മന്തി ഏതാണ്.

പായസത്തിൽ എത്ര നെയ്യ് വേണം.

മഴയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ചൂട് കാപ്പി കുടിക്കുന്ന ശീലം.

രാത്രി വൈകി പുസ്തകം വായിക്കുന്ന പതിവ്.

ഇതെല്ലാം അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു.

അവൻ പുറത്തുപോയാൽ പലതവണ പടിപ്പുരയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നത്.

സമയമായിട്ടും മടങ്ങിയെത്തിയില്ലെങ്കിൽ അസ്വസ്ഥയാകുന്നത്.

അവന് ചെറിയൊരു