Chapter Title : മഴവാതിൽ [കത്തനാർ]

ഇന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലം അതിലെ അക്ഷരങ്ങളെ മങ്ങിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും പേര് ഇപ്പോഴും വായിക്കാനാകുമായിരുന്നു.

മംഗലശ്ശേരി.

ഒരുകാലത്ത് ആ പേര് കേട്ടാൽ തന്നെ ചുറ്റുമുള്ള ഗ്രാമങ്ങൾക്കു പോലും ഒരു ബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. പത്ത് പറമ്പുകൾക്കപ്പുറത്തുള്ളവർക്കുപോലും ആ തറവാടിന്റെ അതിരുകൾ അറിയാമായിരുന്നു.

കിഴക്കുവശത്ത് മഴക്കാലത്ത് പച്ചപ്പുകൊണ്ട് തിരമാലപോലെ ആടുന്ന വിശാലമായ നെൽപ്പാടങ്ങൾ വ്യാപിച്ചുകിടന്നു. പടിഞ്ഞാറ് വലിയൊരു കുളം. അതിന്റെ കരയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ചില മരങ്ങൾ ഇപ്പോഴും നിലകൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തെക്കേ ഭാഗത്ത് കാവും അതിനപ്പുറം ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന പഴയ പുഴയും ഉണ്ടായിരുന്നു. വടക്കുഭാഗത്താകട്ടെ തേങ്ങയും കവുങ്ങും ജാതിയും മാവുകളും നിറഞ്ഞ തോട്ടം കാറ്റിനൊപ്പം എന്നും ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അമ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് മംഗലശ്ശേരി തറവാട് ഒരിക്കലും ശൂന്യമായിരുന്നില്ല. ഒരേ സമയം മുപ്പതിലധികം ആളുകൾ അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നുവെന്ന് നാട്ടുകാർ ഇന്നും പറയാറുണ്ട്.

കുട്ടികളുടെ കളിചിരി, സ്ത്രീകളുടെ സംസാരശബ്ദം, അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം, ഉത്സവങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ, വിവാഹനിശ്ചയങ്ങളും കുടുംബയോഗങ്ങളും എല്ലാം ആ വീട്ടിന്റെ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

പക്ഷേ കാലം എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ചു.

പാരമ്പര്യ കുടുംബങ്ങളുടെ ബന്ധങ്ങൾ ഇളകിത്തുടങ്ങുകയും ആളുകൾ ജോലിയും വിദ്യാഭ്യാസവും തേടി നഗരങ്ങളിലേക്ക് മാറിപ്പോകുകയും ചെയ്തപ്പോൾ മംഗലശ്ശേരിയും പതിയെ ശൂന്യമായി. ഒരുകാലത്ത് ആളുകളുടെ തിരക്കിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന മുറികൾ പൂട്ടപ്പെട്ട് കിടക്കാൻ തുടങ്ങി.

ചിരികൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഇടങ്ങളിൽ നിശ്ശബ്ദത വാഴാൻ തുടങ്ങി.

ഇപ്പോൾ ആ വിശാലമായ തറവാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നത് നാലുപേർ മാത്രമായിരുന്നു.

മുറികളേക്കാൾ കൂടുതലായി അവിടെ നിറഞ്ഞിരുന്നത് ഓർമ്മകളായിരുന്നു.

മംഗലശ്ശേരിയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ കാരണവർ ശങ്കരനാരായണ മേനോനായിരുന്നു. എഴുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും വാർദ്ധക്യം അദ്ദേഹത്തെ ഏറെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. ഇന്നും പുലർച്ചെ ഉണർന്ന് കുളത്തിൽ കുളിക്കുന്നതും വീട്ടുമുറ്റം