Chapter Title : മഴവാതിൽ [കത്തനാർ]

ചുറ്റിനടന്ന് കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതിവായിരുന്നു.

ശരീരം നേരെ നിർത്തിയുള്ള നടത്തവും ഉറച്ച ശബ്ദവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗൗരവം നൽകിയിരുന്നു.

കുടുംബത്തിന്റെ പഴയ മഹത്വം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നും അക്ഷീണമായി നിലനിന്നിരുന്നു. പിതാമഹന്മാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന വെള്ളിപ്പാത്രങ്ങൾ, പഴയ രാജഭരണകാലത്തെ രേഖകൾ, മതിലിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന പൂർവ്വികരുടെ ചിത്രങ്ങൾ, ഒരു കാലത്ത് അഭിമാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്ന കുതിരവണ്ടി, മുത്തശ്ശന്റെ മരപ്പെട്ടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന എഴുത്തുസാമഗ്രികൾ വരെ അദ്ദേഹം കരുതലോടെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ സാവിത്രിയമ്മ മരിച്ച് എട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായ ഹൃദയാഘാതം കുടുംബത്തിനുണ്ടാക്കിയ ആഘാതം ഏറെക്കാലം മാറിയില്ല. സാവിത്രിയമ്മ പോയ ശേഷം തറവാട് കൂടുതൽ നിശ്ശബ്ദമായതുപോലെ പലർക്കും തോന്നിയിരുന്നു.

ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ അത് ഒരിക്കലും തുറന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും, വീട്ടിലെ ഓരോ കോണിലും ഭാര്യയുടെ ഓർമ്മകൾ അദ്ദേഹം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവർക്ക് രണ്ട് മക്കളുണ്ടായിരുന്നു.

മൂത്ത മകൾ സന്ധ്യ. വിവാഹശേഷം കുടുംബത്തോടൊപ്പം കോഴിക്കോട് താമസമാക്കിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ അവൾ തറവാട്ടിൽ എത്തുമെങ്കിലും പഴയ ദിവസങ്ങളിലേത് പോലെ ദീർഘകാലം അവിടെ തങ്ങുന്നത് അപൂർവമായിരുന്നു.

ഇളയ മകൻ ശ്രീഹരിയുടെ കഥയായിരുന്നു കൂടുതൽ വേദനാജനകം.

ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് നടന്ന ഒരു കാർ അപകടത്തിൽ ശ്രീഹരി മരണപ്പെട്ടു. കുടുംബത്തെ ആഴത്തിൽ തകർത്ത സംഭവമായിരുന്നു അത്. അന്ന് മുതൽ ശങ്കരനാരായണ മേനോന്റെ മനസ്സിൽ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി മായാത്ത മുറിവായി അത് നിലനിന്നു.

ശ്രീഹരിക്ക് ഒരേയൊരു മകൻ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു.

അരവിന്ദ്.

മംഗലശ്ശേരി കുടുംബത്തിന്റെ ഏക പുരുഷ അവകാശി.

ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സുള്ള യുവാവ്.

തിരുവനന്തപുരം എൻജിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ പഠിച്ച് നഗരജീവിതത്തിന്റെ ചുറുചുറുക്കിലേക്ക് വളർന്നുവന്ന അവൻ തറവാട്ടിൽ നിന്നും അകലെയായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ നാലു വർഷങ്ങളായി.