Chapter Title : മഴവാതിൽ [കത്തനാർ]

മീനാക്ഷിയും ദേവികയും മംഗലശ്ശേരിയുടെ പരിധിക്കുള്ളിലേക്ക് താമസം മാറി. അന്ന് അരവിന്ദ് തിരുവനന്തപുരം എൻജിനീയറിംഗ് കോളേജിൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ ഈ മാറ്റങ്ങളൊന്നും നേരിട്ട് കാണാനോ അനുഭവിക്കാനോ അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

എന്നാൽ ആ ദിവസം മുതൽ പത്തായപ്പുര ഒരു ശൂന്യമായ കെട്ടിടമല്ലാതായി; പരസ്പരം താങ്ങായ രണ്ട് സ്ത്രീകളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിനുള്ള അഭയകേന്ദ്രമായി അത് മാറി.

അതിനുശേഷം അവൾ കൂടുതൽ സമയം ജോലിയിൽ മുഴുകി. ക്ഷീണം ശരീരത്തെ തളർത്തിയ ദിവസങ്ങളിലും മകളുടെ മുന്നിൽ അവൾ ഒരിക്കലും തോറ്റ മനുഷ്യയായി നിന്നില്ല.

എല്ലാ രാത്രികളിലും ഉറങ്ങാൻ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ദേവികയോട് അവൾ ഒരേ കാര്യം പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.

“നീ നന്നായി പഠിക്കണം, മോളേ.”

“എന്നെപ്പോലെ ജീവിതം മുഴുവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ വീട്ടിൽ ജോലി ചെയ്ത് കഴിയേണ്ടി വരരുത്.”

ആ വാക്കുകൾ ദേവികയുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

അവൾ പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.

പുസ്തകങ്ങളെ സുഹൃത്തുക്കളാക്കി.

ദാരിദ്ര്യം അവളെ തടസ്സപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി ഇല്ലാതാക്കാനായില്ല.

പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോളേജിൽ പോകണമെന്ന സ്വപ്നം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

വലിയ നഗരത്തിൽ പഠിക്കണം.

ഒരു നല്ല ജോലി നേടണം.

അമ്മയെ ഇനി ഒരിക്കലും കഷ്ടപ്പെടാൻ അനുവദിക്കരുത്.

പക്ഷേ സ്വപ്നങ്ങൾക്കും യാഥാർഥ്യത്തിനുമിടയിൽ പലപ്പോഴും പണത്തിന്റെ മതിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കും.

അവർക്കും അതുതന്നെയായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്.

അതിനാൽ അടുത്തുള്ള കോളേജിൽ തന്നെ അവൾ ചേർന്നു.

പഠനത്തോടൊപ്പം തുന്നൽ പരിശീലിച്ചു.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ സമീപത്തെ കുട്ടികൾക്ക് ട്യൂഷൻ എടുത്തു. കുറച്ച് രൂപ ലഭിച്ചാലും അതിൽ സന്തോഷിച്ചു.

കാരണം ആ പണം വീട്ടിലെ അരിച്ചാക്കും വൈദ്യുതി ബില്ലും അമ്മയുടെ മരുന്നുമായിരുന്നു.

സ്വപ്നങ്ങൾ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

വളരെ മനോഹരമായ സ്വപ്നങ്ങൾ.

എന്നാൽ അവയെക്കുറിച്ച് ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു.

കാരണം ചില ജീവിതങ്ങൾ ആളുകളെ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ നിശ്ശബ്ദരാക്കും.

ദാരിദ്ര്യം മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് പല കാര്യങ്ങളും കവർന്നെടുക്കും.

ചിലപ്പോൾ അത് സംസാരിക്കാനുള്ള അവകാശം പോലും കവർന്നെടുക്കും.

മംഗലശ്ശേരിയിൽ മീനാക്ഷിക്ക് എല്ലാവരെയും പരിചയമായിരുന്നു.