Chapter Title : മഴവാതിൽ [കത്തനാർ]

ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ അവളെ "മീനാക്ഷി" എന്നു വിളിക്കും.

കാര്യസ്ഥൻ ഗോവിന്ദൻ “മീനാക്ഷിയേ...” എന്നു നീട്ടി വിളിക്കും.

അടുക്കളയിലെ മറ്റ് ജോലിക്കാർ “മീനാക്ഷിച്ചേച്ചി” എന്ന് ബഹുമാനിക്കും.

എന്നാൽ ദേവിക ആ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ സ്ഥിതി അല്പം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

അവൾ ആ വീട്ടിലെ അംഗമല്ല.

അതിഥിയുമല്ല.

അവൾ ജോലിക്കാരി മീനാക്ഷിയുടെ മകൾ മാത്രം.

ആരും ഒരിക്കലും അത് വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

എങ്കിലും ചില സത്യങ്ങൾ പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

ദേവികയ്ക്ക് അത് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു.

വീട്ടുകാർ ഭക്ഷണമേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ അകലെയായി നിൽക്കും.

വിരുന്നുകാർ വരുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതിരിക്കാൻ മാറിനിൽക്കും.

മുൻവശത്തെ വലിയ വരാന്തയിലെ കസേരകളിൽ അവൾ ഒരിക്കലും ഇരിക്കാറില്ല.

നടുമുറ്റത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സംസാരിക്കാനും അവൾ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.

അതിനായി ആരും അവളോട് വിലക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ചില നിയമങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങളിൽ എഴുതപ്പെട്ടതല്ല.

ചില അതിരുകൾ വാതിലുകളിൽ വരച്ചിട്ടതുമല്ല.

മനുഷ്യരുടെ നോട്ടങ്ങളിലും പെരുമാറ്റങ്ങളിലും നിശ്ശബ്ദതകളിലും അവ മറഞ്ഞിരിക്കും.

ആ അതിരുകൾ എവിടെയാണെന്ന് ദേവിക ചെറുപ്പത്തിലേ പഠിച്ചിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ മംഗലശ്ശേരി തറവാട്ടിലേക്ക് അവൾ കടന്നുവരുമ്പോഴെല്ലാം, ഒരു വീട്ടിലേക്കല്ല, തനിക്കു പുറത്തുള്ള മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്കാണ് താൻ കടക്കുന്നതെന്ന ബോധ്യം അവളുടെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും മങ്ങിയ നിഴലായി നിലനിന്നിരുന്നു.

ഇരുപത്തൊന്ന് വയസ്സായ പാർവതി, എല്ലാവരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട പാറു, അടുത്തുള്ള കോളേജിൽ ഡേ സ്കോളറായി ബി.ബി.എ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ചുനാളുകൾക്ക് മുൻപാണ് അവൾ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയത്.

മംഗലശ്ശേരിയിൽ അവളെ കാണുന്ന ആരും ആദ്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അവളുടെ പ്രസന്നമായ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. ഇടുപ്പുവരെ വീണുകിടക്കുന്ന കറുത്ത മുടിയും, എപ്പോഴും ചിരിയുടെ മിന്നൽ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ കണ്ണുകളും, ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ നടത്തവും അവളെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധേയയാക്കി.

ആരോഗ്യവും ചുറുചുറുക്കും നിറഞ്ഞ അവളുടെ രൂപഭംഗിക്ക് ഒരു രാജകീയ സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ദേവികയെ കണ്ടാൽ പലരും അറിയാതെ ഒരു നിമിഷം കൂടി നോക്കിനിൽക്കും.

പത്തൊൻപത് വയസ്സുകാരിയായ ദേവുവിന്റെ ഭംഗി പുറം അലങ്കാരങ്ങളിലല്ല,