Chapter Title : മഴവാതിൽ [കത്തനാർ]

അവളിൽ സ്വാഭാവികമായി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന സൗമ്യതയിലായിരുന്നു. മഴ കഴുകിയ പ്രഭാതം പോലെ തെളിഞ്ഞ മുഖം, സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്ന ആഴമുള്ള കണ്ണുകൾ, ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി, ലാളിത്യം നിറഞ്ഞ പെരുമാറ്റം, എല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു അപൂർവ ആകർഷണം അവൾക്ക് നൽകി.

മെലിഞ്ഞും സുന്ദരമായി ഒതുങ്ങിയതുമായ അവളുടെ ശരീരഭംഗിയിൽ കൃത്രിമത്വത്തിന്റെ ഒരു സ്പർശവുമില്ലായിരുന്നു. പാറു അതിസുന്ദരിയാണെന്ന് എല്ലാവരും സമ്മതിക്കും. പക്ഷേ ഈ ലോകത്തിൽ പാറുവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിന് വെല്ലുവിളി ഉയർത്താൻ ഒരാൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ദേവിക മാത്രമാണെന്ന് മംഗലശ്ശേരിയിലെ പല പണിക്കാരും അടക്കി പറയുമായിരുന്നു.

ഒരാൾ പ്രഭയുള്ള പൂർണചന്ദ്രനാണെങ്കിൽ മറ്റെയാൾ മനസ്സിനെ കീഴടക്കുന്ന പുലർകാല നക്ഷത്രം പോലെയായിരുന്നു. വ്യത്യസ്തമായ സൗന്ദര്യങ്ങൾ, പക്ഷേ രണ്ടും ഒരുപോലെ മറക്കാനാകാത്തത്.

താഴെ കൊടുക്കുന്ന ഭാഗം മംഗലശ്ശേരിയുടെയും കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും പശ്ചാത്തലവുമായി യോജിച്ചും, അച്ചുവിന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുവരവും ദേവികയുമായുള്ള ആദ്യകണ്ടുമുട്ടലും സ്വാഭാവികമായി കൂട്ടിച്ചേർത്തും പുനരെഴുതിയതാണ്.

ആ ദിവസം രാവിലെ മുതൽ ആകാശം മൂടിക്കെട്ടിയിരുന്നു.

കുന്നിൻപുറങ്ങളിലേക്ക് പതുക്കെ കറുത്ത മഴമേഘങ്ങൾ ഇറങ്ങിവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. മംഗലശ്ശേരി തറവാടിന്റെ ചുവന്ന ഓടുകൾക്കുമേൽ ഇടയ്ക്കിടെ വീഴുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട മഴത്തുള്ളികൾ വരാനിരിക്കുന്ന മഴയുടെ മുന്നറിയിപ്പുപോലെ തോന്നി.

അനുപമ അന്ന് പതിവിലും നേരത്തെ ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയിരുന്നു.

നാലുവർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അച്ചു വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്ന ദിവസമായിരുന്നു അത്.

മംഗലശ്ശേരിയിലെ ഓരോരുത്തർക്കും ആ ദിവസത്തിനായി ഒരു പ്രത്യേക കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പാറു ഉച്ചമുതലേ അസ്വസ്ഥയായി നടക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ മുറ്റത്തേക്കും, ഒരിക്കൽ വരാന്തയിലേക്കും, പിന്നെ വീണ്ടും ഗേറ്റിലേക്കും അവൾ നോക്കി.

“ഇത്രയും നേരത്തെ നിന്നിട്ട് കാര്യമൊന്നുമില്ല,” അനുപമ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ കേട്ടില്ല.

“അച്ചു വന്നിട്ട് നാല് വർഷമായി അമ്മേ!”

ഇരുവരുടെയും സംഭാഷണം കേട്ട് ശങ്കരനാരായണ മേനോൻ ചിരിച്ചു.

“വരുമെടി പാറുക്കുട്ടീ. ട്രെയിൻ വന്നിട്ടുണ്ടാകും. ഇനിയെത്താൻ അധികനേരമില്ല.”

വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണിയോടെ മഴ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അതേ സമയത്താണ് ഒരു ടാക്സി മംഗലശ്ശേരിയുടെ പ്രധാനവാതിലിന് മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നത്.

പാറു ആദ്യം കണ്ടത് അതായിരുന്നു.

“അച്ചൂ!”