Chapter Title : മഴനീർതുള്ളികൾ 6 [Anamika]

വെള്ളം വാങ്ങാനായി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത്…..

അടുത്തുള്ള കടകളിലൊക്കെ പൂവും പൂജാദ്രവ്യങ്ങളും ഉള്ളൂ…

മിനറൽ വാട്ടർ കിട്ടാൻ കുറച്ച് മുന്നോട്ട് നടക്കണം…

അതിനാണ് ഹരിയെ വിളിച്ചത്…പക്ഷേ രണ്ടെണ്ണോം ഫോൺ എടുത്തിട്ടില്ല….

“മായമ്മോ……”

അരുൺ ആണ്…

“കഴിഞ്ഞെറങ്ങീതാണോ…..”

“ആട…ഒരു കുപ്പി വെള്ളം വാങ്ങാൻ ഇറങ്ങീതാ….നീ കേറീലെ……”

“ഇല്ലാ…കുളിച്ചില്ല അതാ…അവനെവിടെ….”

“കണ്ടില്ല ഞാൻ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടണൂല്ല….”

“അമ്മൊരു കാര്യം ചെയ്യ്…ആ ആലിന്റപ്പുറെ ഞാൻ വണ്ടി വച്ചിട്ടുണ്ട് അവിടെ പോയി നിന്നോ..വെള്ളം വാങ്ങീട് വരാം…എന്നിട്ട് കൊണ്ടാക്കാം…”

കടയ്ക്കുനേരെ നടക്കുന്ന അരുണിനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് മായ തിരിഞ്ഞു നടന്നു…

ആൽതറയ്ക്കപ്പുറത്തെ ഗ്രൗണ്ട് പോലുള്ള ഭാഗത്ത്‌ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വണ്ടികൾക്കിടയിൽ അരുണിന്റെ ബൈക്കും നോക്കി നടക്കുകയായിരുന്നു….

പെട്ടെന്നാണ് അരികിലെ വണ്ടിയുടെ ഡോർ തുറക്കുന്നതും ആരോ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ച് അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റുന്നതും…..

എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന പകപ്പ് മാറിയതും  ഹരീയെന്ന് അലറി വിളിച്ചുപോയി മായ….

ആ ലോക്ക് ആയ കാറിനുള്ളിൽ നിന്നും ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല…..

“മായേ…..ഞാനാണ്…..ബഹളം വെയ്ക്കരുത്……”

കാറിനുള്ളിലെ ഇരുട്ടിലും ശബ്ദത്തിനുടമയെ മായ തിരിച്ചറിഞ്ഞു……

ഉടല് വിറച്ചു……

നന്ദൻ……..

“എന്നെ ഇറക്കി വിട്…..എനിക്ക് പോണം…..വിട്……”

അയാൾ പിടിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്ന കൈ വലിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കികൊണ്ട് മായ ഒച്ചവെച്ചു…..

“ഇല്ല….

എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാതെ ഞാൻ വിടില്ല….”

“എനിക്കൊന്നും കേൾക്കണ്ട….അറിയേം വേണ്ട…..

ഹരിയറിഞ്ഞാൽ…….

എന്നെ വിട്ടോ അതാണ് നിങ്ങൾക്ക് നല്ലത്……”

“എന്നോടൊരിക്കലും പൊറുക്കാൻ പറ്റില്ലേടി…..”

നന്ദന് നോവാണ്……

ഒരിക്കൽ ജീവൻ തന്നു സ്നേഹിച്ചവളുടെ കണ്ണിലെ വെറുപ്പിങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ…….

“ഞാനും എന്റെ മോനും നരകിച്ച് ജീവിച്ചപ്പോ കണ്ണ് കാണാതിരുന്ന കാത് കേൾക്കാതിരുന്ന ആരെയും എനിക്കിനി വേണ്ട……

പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടൊരു നൂറുവട്ടം എന്റെ കണ്മുന്നിൽ പോലും വരരുതെന്ന്……

വെറുതേ വിട്…..എങ്ങനെയെങ്കിലും ജീവിച്ചോട്ടെ ഞാനെന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ……“

വെറുപ്പ് നുരയുന്ന വാക്കുകൾക്കിടയിൽ ഒളിഞ്ഞുകിടന്ന നോവ് പക്ഷേ നന്ദന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…..

അങ്ങനെ പോലും അയാൾക്ക് മുന്നിൽ തോൽക്കില്ലെന്ന് മായ എന്നോ ഉറപ്പിച്ചതാ…..