Chapter Title : മഴനീർതുള്ളികൾ 7 [Anamika]

മണി രണ്ട് കഴിഞ്ഞു….ഇപ്പോളും ഹരിയെ ഉറക്കം തൊട്ടു തീണ്ടിയിട്ടില്ല….ഇനി ചിന്തിച്ചു കാടുകയറാൻ ഈ ഭൂമി മലയാളത്തിൽ ഇടം ബാക്കിയില്ലാത്ത പോലാണ്…

അവളൊന്നിച്ച് എടുത്ത ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളും വീഡിയോ കോളിന്റെ സ്ക്രീൻ റെക്കോർഡിങ്ങുമെല്ലാം എണ്ണിയെടുക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിക്ക് കണ്ടു കഴിഞ്ഞവൻ….

സങ്കടം ആണോ  അതോ അവൾ ഇട്ടിട്ട് പോയെന്ന മറന്നു പോയെന്ന  തോന്നലിൽ നിന്നുടലെടുത്ത നൊമ്പരമാണോ കണ്ണൊക്കെ ഇടയ്കിടയ്ക്ക് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ട്….

അതിനിടയ്ക്ക് ദേഷ്യവും വരുന്നുണ്ട്….ഇത്ര നാളും ഇല്ലാതിരുന്നവരെയൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ വേണ്ടാതായെന്ന വിചാരം ഒരു വഴിക്ക്….അങ്ങനെ മറക്കാനും ഒഴിവാക്കാനും മാത്രം സ്ഥാനമേ തനിക്കുള്ളോ എന്ന വിചാരം വേറെ വഴിക്ക്…

നന്ദനെ ഈ നിമിഷം അവന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ തന്തയാന്നൊന്നും നോക്കില്ല ജ്യൂസ്‌ അടിച്ച് കുടിക്കും ഹരി…

കൊണ്ടുവച്ചിരുന്ന കുപ്പി വെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ചു തീർത്തു എന്നിട്ടും പരവേശം മാറുന്നില്ല….കിടന്നിട്ട് ഉറക്കവും വരുന്നില്ല….ആകെ പ്രാന്ത് പിടിച്ചു നട്ടം തിരിയുമ്പോളാണ് ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നത്….

അമ്മുവാണ്……

“എവിടെ പോയി കിടക്കുവായിരുന്നെടി മൈരേ….നിന്റച്ഛന്റടിയന്തിരത്തിന് പോയതാരുന്നോ അങ്ങോട്ട്……”

അടുത്ത നിമിഷം കോൾ കട്ടായി….

ഹരി തലയ്ക്ക് കൈ കൊടുത്തു പോയി…അറിയാതെ ആ ദേഷ്യത്തിന്റെ സങ്കടത്തിന്റെ  പുറത്ത് വായീന്ന് വീണു പോയതാണ്….

തിരിച്ചു വിളിച്ചു നോക്കി…എടുക്കുന്നില്ല…

ഒന്ന്. …

രണ്ട്…..

മൂന്ന്……

മൂന്നാമത്തെ വട്ടം അടിച്ചു തീരാറായപ്പോ അപ്പുറം കോൾ എടുത്തു…..

ഏങ്ങലടിച്ചു കരയുന്നുണ്ട്…

“സോറി….സോറി…..അറിയാണ്ട് തെറി വിളിച്ചുപോയതാ..സോറി….”

കരച്ചിൽ മാത്രമാണ് തിരികെ….

“അമ്മു…..എന്റെ പൊന്നല്ലേ….കരയല്ലേ….ഇത്രേം നേരം വിളിക്കാഞ്ഞപ്പോ കാണാഞ്ഞപ്പോ പ്രാന്ത് പിടിച്ചു പോയതാടി….”

അപ്പുറം കരച്ചിലിന് അല്പം കൂടെ ആക്കം കൂടി…

അത്രയ്ക്കും സങ്കടം വന്നു അമ്മുവിന്….

വന്നുകയറി കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മാമനൊപ്പം തനിക്ക് വേണ്ട