Chapter Title : മഴയെ പ്രണയിച്ചവൾ [ചാണക്യൻ]

ഭാരം ഇറക്കി വയ്ക്കാൻ എനിക്ക് കൊതിയായി.

പക്ഷെ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.

എന്നെ ആരും കാണുന്നില്ല.

ഞാൻ ഒരു അരൂപിയാണ്.

ഒരു ആത്മാവ്.

ശരീരമില്ലാത്തവൾ.

അസ്ഥിത്വം നഷ്ടപെട്ടവൾ.

മനസിൽ യാതൊരുവിധ വികാരങ്ങളും നിറഞ്ഞു നിൽക്കാറില്ല.

അതെന്താ അങ്ങനെ ആത്മാക്കൾക്ക് കരയാൻ പറ്റില്ലേ?

ചിരിക്കാൻ പറ്റില്ലേ?

സന്തോഷിക്കാൻ പറ്റില്ലേ?

അറിയില്ല.....

മുൻപിൽ ഇപ്പോൾ ശൂന്യത മാത്രമാണ്.

അനന്തമായ ശൂന്യത.

വിതുമ്പുന്ന ടെസ്സയെ താങ്ങിക്കൊണ്ടു ഒരു പെണ്കുട്ടി മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.

അവരെ അനുഗമിച്ചു കൊണ്ടു ഞാനും.

പയ്യെ അവിടേക്ക് ഒരു കറുത്ത അംബാസിഡർ ഉരുണ്ടു വന്നു.

അതിന്റെ ഗ്ലാസിലും ബോണറ്റിലും വെള്ളം തട്ടി ചിന്നി ചിതറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആ പെണ്കുട്ടി ടെസ്സയെ കാറിലേക്ക് നിർബന്ധപൂർവം കേറ്റി.

ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഞൊടിയിടയിൽ വന്നു.

പക്ഷെ ആ കാറിലേക്ക് കയറാൻ അവൾക്ക് ആവതില്ലായിരുന്നു.

ടെസയേയും കൊണ്ടു ദൂരേക്ക് മറയുന്ന കാർ നോക്കി നിൽക്കാനേ ഹന്നയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

എങ്കിലും അതെങ്ങോട്ടായിരിക്കുമെന്ന് ഏകദേശം ഊഹം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.

നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം അംബാസിഡർ കാർ ഒരു വീടിനു മുന്നിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.

കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ടെസ്സ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് റൂമിലേക്ക് ഓടി.

അടഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വാതിലിനു പുറത്തു നിന്നു കൊണ്ടുള്ള അവളുടെ നേർത്ത കരച്ചിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ മനസിനെ തളർത്തി.

മകളുടെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് ഭംഗം വരുത്താതെ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു.

റൂമിലെ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു ടെസ്സ.

അവളിൽ കണ്ണും നട്ടു കൊണ്ട് ഭിത്തിയിൽ ചാരി ഹന്നയും.

ടെസയുടെ കൺകോണുകളിലൂടെ കണ്ണീർ ചാലിട്ട പോലെ ഒഴുകി.

വിതുമ്പലിന് അപ്പോഴും ശമനം വന്നിരുന്നില്ല.

ഇപ്പോഴും കൂടെ ഹന്നയുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

എന്റെ പ്രാണസഖിയുടെ സാന്നിധ്യം എനിക്ക് അറിയാൻ പറ്റുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ ശരീരത്തിനേയേ മരണത്തിന് വേർപെടുത്താനാവൂ.

പ്രണയത്തിനെയല്ല...

ഹന്നയുടെ ഓർമകൾ തിരമാലകൾ കണക്കെ അവളുടെ മനസിലേക്ക് അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ആ മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിലും ശരീരം ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പോലെ ടെസ്സയ്ക്ക് തോന്നി.

ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ പോലെ അവൾ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നു.

തന്റെ പ്രാണന്റെ മനോവിഷമം കണ്ട് ഹന്ന നിസഹായയായി.

നിസഹായതയുടെ മറ്റൊരു പര്യായമാണ് ആത്മാവെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

ആ റൂമിലാകെ അവൾ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

റൂമിൽ നിറയെ ഹന്നയുടെയും ടെസ്സയുടെയും ഫോട്ടോസുകൾക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അവർ ഇരുവർക്കും ആ മുറി അത്രയ്ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

അവർ ഒരുമിച്ച് കെട്ടിപ്പിടിച്ചുറങ്ങിയ രാത്രികൾക്ക് സാക്ഷിയായ മുറിയാണത്.

അതിലുപരി ശരീരങ്ങൾ പങ്കുവച്ച് ഒന്നായ ഇടം.

നാഗങ്ങൾ ഇണ ചേരുന്ന പോലെ ടെസ്സയുമായ ഒന്നായ നിമിഷങ്ങൾ.

എന്നും അതിന് തുടക്കമിട്ടിരുന്നത് ഞാനായിരുന്നല്ലോ...

എന്തെന്നാൽ