Chapter Title : മഴയോർമ്മ 4 [OLIVER DUST] [ചൂടുള്ള മഴക്കാലം]

അവൻ പറഞ്ഞു. "അച്ഛൻ ഇത് അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയതാ."

*"നിന്റെ ചിരി ഒരു മഴക്കാലം,*

*ആദ്യം ചാറ്റൽ, പിന്നെ കോരിച്ചൊരിയൽ.*

*ഞാൻ കുടയില്ലാതെ നിന്നു,*

*നനഞ്ഞൊലിച്ച് നിന്നു,*

*വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ മറന്നു."*

"ഇത് എത്ര മനോഹരം," മീര പറഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണ് തിളങ്ങി. "അച്ഛന് ഇത്ര റൊമാന്റിക് ആകാൻ അറിയാമായിരുന്നെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല."

"നിനക്ക് ഇത് എന്തുകൊണ്ടാ ഇത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്?"

"ഇത് നമ്മളെ പറ്റിയാണെന്ന് തോന്നും."

"നമ്മൾ അല്ല. അമ്മയും അച്ഛനും."

"അതേ കഥ തന്നെയാ. ഒരേ മഴ, ഒരേ കുട ഇല്ലായ്മ." അവൾ കുനിഞ്ഞ് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. "ഞാൻ ഈ കവിത പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ പേജിൽ ഇടും."

"ഇനി ഒന്ന് കൂടി വായിക്കട്ടെ?" അവൻ പേജ് മറിച്ചു. "ഇത് ഒരു ചെറിയ കവിതയാ. പക്ഷേ ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നെ ഓർമ്മ വരും."

*"അവളുടെ തോളിൽ ഒരു ചെറിയ മറുക്,*

*ഞാൻ അതിനെ ഒരു ഗ്രഹമെന്ന് വിളിച്ചു.*

*എന്റെ ചുണ്ടുകൾ ബഹിരാകാശയാത്രികൻ,*

*ദിവസവും അവിടെ ഇറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നു."*

മീര ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "അച്ഛൻ ഇത് എഴുതിയോ? ശരിക്കും?"

"ആരാ കണ്ടത്? ഞാൻ ഇപ്പോൾ എഴുതിയതാ."

"അർജുൻ! ഞാൻ വിചാരിച്ചു..."

"നിന്റെ തോളിൽ ഒരു മറുക് ഉണ്ടല്ലോ." അവൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ കുർത്തയുടെ കഴുത്ത് ഒരു വശത്തേക്ക് നീക്കി. "ഇതാ ഗ്രഹം. ബഹിരാകാശയാത്രികൻ ലാൻഡിംഗിന് അനുമതി ചോദിക്കുന്നു."

"അനുമതി..." അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ മുടിയിൽ വിരൽ ഇട്ടു. "...അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നു."

ആ രാത്രി കവിതകൾ മുഴുവൻ കിടക്കയിൽ ചിതറി കിടന്നു. ചുവന്ന പെൻസിൽ എവിടെയോ ഉരുണ്ടുപോയി.