Chapter Title : മഴയോർമ്മ 4 [OLIVER DUST] [ചൂടുള്ള മഴക്കാലം]

ഇരുന്നാൽ ആരും കവിയാകും."

അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ എത്തിയപ്പോൾ മഴ കനത്തു. കാറ്റ് കുടയെ ഒരു വശത്തേക്ക് തള്ളി. രണ്ടുപേരുടെയും ഒരു വശം നനഞ്ഞു. മീരയുടെ ബ്ലൗസ് ദേഹത്ത് ഒട്ടി. അർജുൻ ഒരു നിമിഷം നോക്കി, പിന്നെ ബലമായി കണ്ണ് മാറ്റി.

"ഞാൻ തോറ്റു," അവൻ പറഞ്ഞു.

"ഇനിയും അഞ്ഞൂറ് മീറ്റർ ഉണ്ട്!"

"എനിക്ക് പറ്റില്ല മീരേ. നീ ഇങ്ങനെ നനഞ്ഞ് നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ഋഷി ആയാലും തോൽക്കും."

അവൾ ഒരു ചിരിയോടെ തല ചരിച്ചു. "എന്നാൽ തോൽവി സമ്മതിക്ക്."

"സമ്മതിച്ചു."

"ശിക്ഷ എന്താണെന്ന് അറിയാമോ?"

"പറയ്."

അവൾ കാൽവിരലുകളിൽ ഉയർന്ന് അവന്റെ ചെവിയിൽ എന്തോ മന്ത്രിച്ചു. അർജുന്റെ മുഖം ഒരു നിമിഷം ചുവന്നു, പിന്നെ അവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

"ഇതാണോ ശിക്ഷ? ഇത് എനിക്ക് സമ്മാനമല്ലേ!"

"അപ്പോൾ ഓടാം."

അവർ ഓടി. കുട അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പറന്നു, അവരെ പിന്നാലെ വിട്ട് ഒരു തേയിലച്ചെടിയിൽ കുടുങ്ങി. മഴയിൽ നനഞ്ഞൊലിച്ച് ചിരിച്ച് അലറിക്കൊണ്ട് അവർ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. മുൻവാതിൽ അടച്ച ഉടൻ അവൻ അവളെ വാതിലിൽ ചേർത്ത് നിർത്തി. അവളുടെ മുടിയിൽ നിന്ന് വെള്ളം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു.

"വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടല്ലോ," അവൻ പറഞ്ഞു.

"തണുപ്പല്ല."

"പിന്നെ?"

"ഓടിയതിന്റെ കിതപ്പാണെന്ന് വിചാരിച്ചോ." അവൾ അവന്റെ നനഞ്ഞ ഷർട്ടിന്റെ കോളർ പിടിച്ച് താഴേക്ക് വലിച്ചു. "പക്ഷേ ഇപ്പോൾ നീ അറിയണം. ഇത് ഒട്ടും തണുപ്പല്ല."

അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അവളുടെ ചുണ്ടിനെ കണ്ടെത്തി. നനഞ്ഞ, ചൂടുള്ള, കൊതിയുള്ള ഒരു ചുംബനം. വെള്ളം അവരുടെ ദേഹത്തിലൂടെ ഒഴുകി, ഒരുമിച്ച് തറയിൽ ഒരു ചെറിയ