Chapter Title : മഴയോർമ്മ Part 5 [കുന്നിൻ മുകളിലെ രഹസ്യം]

മാസത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദിവസം ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെയും ശാന്തയുടെയും ഇരുപത്തിയഞ്ചാം വിവാഹ വാർഷികമായിരുന്നു. ഇത് ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ മീര ശാന്തയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അത് ചോർത്തിയെടുത്തിരുന്നു.

"ഞങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം," മീര ഒരു രാത്രി അർജുനോട് പറഞ്ഞു. "അവർ ഇത്രയും കാലം നമുക്ക് ചെയ്തു തന്നതിന്."

"എന്താ പ്ലാൻ?"

"ടെറസ്. മെഴുകുതിരി. ആ പഴയ റേഡിയോ. നിനക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടോ, നീ എനിക്ക് പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്ത ദിവസം ചേട്ടൻ താഴെ കാവൽ നിന്നത്? ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ കാവൽ നിൽക്കും."

അന്ന് വൈകുന്നേരം ഗോപാലൻ ചേട്ടനും ശാന്തയും കഫേയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ മീര അവരുടെ കണ്ണ് തുണി കൊണ്ട് കെട്ടി. "എന്താ മോളേ ഇത്?" ശാന്ത ചിരിച്ചു. "ഞങ്ങൾക്ക് പ്രായം ഇത്ര ആയി, ഇനി എന്ത് സർപ്രൈസ്?"

"പ്രായമൊന്നും ഇല്ല ചേച്ചീ. വാ."

ടെറസിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ണ് അഴിച്ചു. മെഴുകുതിരികൾ, റേഡിയോയിൽ ആ പഴയ പ്രണയഗാനം, ഒരു ചെറിയ മേശയിൽ പായസം, ഒരു കേക്ക്. അതിൽ എഴുതിയിരുന്നു: *"ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം, ഇനി നൂറ്."*

ശാന്ത വായ പൊത്തി. ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. "എടാ... എടീ... നിങ്ങൾ..."

"ചേട്ടാ, ഇത് ഞങ്ങൾ ചേട്ടനോടുള്ള നന്ദിയായി," അർജുൻ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ഈ നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ചേട്ടൻ എനിക്ക് ഒരു ചേട്ടനായി, ഒരു അച്ഛനായി."

ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ശാന്തയുടെ കൈ പിടിച്ചു. "ശാന്തേ, വാടീ. ഇന്ന് ഒരു നൃത്തം."

"നിങ്ങൾക്ക് നൃത്തം അറിയില്ലല്ലോ."

"അറിയില്ല. പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ പഠിക്കും."

പഴയ പാട്ടിന്റെ താളത്തിൽ അവർ ആടി, രണ്ട് വയസ്സായ ശരീരങ്ങൾ,