Chapter Title : മഴയോർമ്മ Part 5 [കുന്നിൻ മുകളിലെ രഹസ്യം]

ഒരുപാട് പ്രണയമുള്ള രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ. ശാന്ത ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു. മീര അർജുന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് കണ്ണ് തുടച്ചു.

"ഇതാണ് നമ്മുടെ ഭാവി," അവൾ മന്ത്രിച്ചു.

"ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഇതേ ടെറസിൽ?"

"നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് നമ്മളെ കാവൽ നിൽക്കും."

പിന്നീട് പായസം കഴിക്കുമ്പോൾ ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ അൽപ്പം വികൃതി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, "അർജുനേ, ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു കാര്യം പറയാം. ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഞങ്ങളുടെ ആദ്യരാത്രിയിൽ ഇതുപോലെ മഴ പെയ്തിരുന്നു. അന്ന് ശാന്ത എന്നോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു..."

"ഗോപാലേട്ടാ!" ശാന്ത അയാളുടെ വായ പൊത്തി, ചുവന്ന മുഖത്തോടെ. "അത് പറയണ്ട!"

"ഞാൻ പറയും. അവൾ പറഞ്ഞു, 'ഗോപാലാ, നിങ്ങൾ ഇത്ര പതുക്കെ ആയിരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല.'"

"ഓ, ദൈവമേ!" ശാന്ത മുഖം പൊത്തി, മീരയും അർജുനും ചിരിച്ച് കസേരയിൽ നിന്ന് വീഴാറായി.

"അതൊരു പരാതിയായിരുന്നോ ചേച്ചീ?" മീര കണ്ണ് തുടച്ച് ചോദിച്ചു.

"പരാതി ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല!" ശാന്ത ചിരിയും നാണവും കലർന്ന് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ പേടിച്ചിരുന്നു. ഇയാൾ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, വളരെ സ്നേഹത്തോടെ... അതായിരുന്നു എനിക്ക് ഇഷ്ടമായത്. അതാ ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷമായിട്ടും ഞാൻ ഇയാളെ വിട്ടുപോകാത്തത്."

"അപ്പോൾ പതുക്കെ നല്ലതാ?" അർജുൻ കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.

ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഒരു ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു, "മോനേ, പ്രണയത്തിൽ വേഗത ഒരു കാര്യമല്ല. ആഴമാ കാര്യം. ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കുന്നത് പോലെ. ധൃതി കൂട്ടിയാൽ പാല് പൊങ്ങിപ്പോകും, പതുക്കെ ചൂടാക്കിയാൽ രുചി വരും."

മീര പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഒരു ഫിലോസഫറാ!"

"ഞാൻ