Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി വന്ന് മീരയുടെ വയറിൽ തൊട്ട് ചോദിച്ചു, "ചേച്ചീ, ഇവിടെ കുഞ്ഞ് ഉണ്ടോ?"
"ഉണ്ട്. ഉറങ്ങുകയാ."
"ചേച്ചീ, എന്റെ പേര് ലക്ഷ്മി. ചേച്ചിയുടെ കുഞ്ഞിന് എന്റെ പേര് ഇടാമോ?"
"ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പേര് ഉണ്ട്, ലക്ഷ്മീ." മീര ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ ലക്ഷ്മി എന്ന് ഒരു പേര് കൂടി ഇടാം, മിഡിൽ നെയിം ആയി."
പെൺകുട്ടി സന്തോഷത്തോടെ ഓടിപ്പോയി. അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മീരയുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു, "നീ ഇപ്പോൾ പേരിടൽ കമ്മിറ്റി ചെയർപേഴ്സനാ."
"കമ്മിറ്റിയിൽ ഒരു അംഗം മാത്രമേ ഉള്ളൂ."
"ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ."
"നീ ഇടിയെന്ന് പേര് പറയാത്ത കാലത്തോളം."
❖
അന്ന് രാത്രി കഫേ അടച്ച ശേഷം അർജുൻ മീരയെ മൂടി കെട്ടിയ ഒരു ജീപ്പിൽ കയറ്റി. "എവിടേക്കാ?" അവൾ ചോദിച്ചു.
"നീ ഇന്ന് ഒരു കാര്യം കാണണം."
ജീപ്പ് കുന്നിൻ മുകളിലേക്ക് കയറി. ഇരുട്ടിൽ, ഹെഡ്ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വഴിയരികിൽ നീല പൂക്കൾ മിന്നി. ഒടുവിൽ അവർ എത്തിയത് ആ പഴയ പാറയുടെ അടുത്തായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇത്തവണ പാറയുടെ ചുറ്റും നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ചന്ദ്രൻ ആകാശത്ത് പൂർണ്ണമായി. പൂക്കളുടെ മേൽ നിലാവ് ഒരു വെള്ളി വല വിരിച്ചു.
മീര കുറച്ച് നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൾ പതുക്കെ പൂക്കളുടെ ഇടയിലൂടെ നടന്നു, ഒരു ചെറിയ പൂവിനെ വിരൽ കൊണ്ട് തൊട്ടു. "ഇത് പന്ത്രണ്ട് വർഷം കാത്തിരുന്നതാ."
"അച്ഛനും കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ടാകും. ഈ പൂക്കൾ കാണാൻ."
"അദ്ദേഹം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുമ്പ്. അപ്പോഴാ അദ്ദേഹം ആ തൂലികാനാമം സ്വീകരിച്ചത്."
അർജുൻ ജീപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു
💬 Comments
View all comments