Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
"പന്ത്രണ്ട് വർഷം."
"ഇത് അച്ഛന്റെ പേരിൽ... ഇത് അച്ഛന് വേണ്ടി പൂത്തതാ."
"ഇത് നമുക്ക് വേണ്ടിയും." അവൻ പുറത്തിറങ്ങി, അവളുടെ വശത്തെ വാതിൽ തുറന്ന് അവളെ ഇറക്കി. റോഡരികിൽ അവർ കൈ കോർത്ത് നിന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് പൂക്കളുടെ നേർത്ത ഗന്ധം കൊണ്ടുവന്നു.
കഫേയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവിടം ഒരു ഉത്സവപ്പറമ്പായി മാറിയിരുന്നു. നൂറുകണക്കിന് വിനോദസഞ്ചാരികൾ, ക്യാമറകൾ തൂക്കിയ ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാർ, കുടുംബങ്ങൾ. ബോർഡിലെ ചരിഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങൾ ഒരുപാട് ഫോണുകളുടെ ഫ്ലാഷിൽ തിളങ്ങി. ഗോപാലൻ ചേട്ടനും ശാന്തയും ഒരു ദിവസം പതിനാറ് മണിക്കൂർ വീതം ചായ ഉണ്ടാക്കി തളർന്ന്, പക്ഷേ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ.
"എടാ, നീ വന്നോ!" ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഓടി വന്ന് അർജുനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "ഈ ഒരാഴ്ച എനിക്ക് ഒരു ശ്വാസം കിട്ടിയിട്ടില്ല! ആളുകൾ വരുന്നു, വരുന്നു! പുസ്തകം പത്ര വാർത്തയിൽ വന്നതിന് ശേഷം ഇവിടെ എല്ലാവരും നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ കവിത ചോദിക്കുന്നു!"
"ചേട്ടാ, ഇത് മനോഹരമാ!"
"മനോഹരം! എന്റെ കാലിൽ നീര് വന്നു, മോനേ!" അയാൾ ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും ചായ കൊടുക്കണം, കവിത വായിക്കണം, ഫോട്ടോ എടുക്കണം."
ശാന്ത മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "ഞങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും നിന്റെ പ്രസംഗം കാണിച്ച് കൊടുത്തു, മോളേ. ടിവിയിൽ വന്നതാ! ഗോപാലേട്ടൻ അഞ്ച് തവണ കരഞ്ഞു."
"ഞാൻ കരഞ്ഞില്ല!" ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ എതിർത്തു. "എനിക്ക് പൊടി കയറിയതാ."
"അഞ്ച് തവണ?" മീര ചിരിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മുഴുവൻ അവർ കഫേയിൽ സഹായിച്ചു. മീര ഇരുന്ന് കൊണ്ട് ചായ ഉണ്ടാക്കി, അർജുൻ ഓരോ മേശയിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊടുത്തു, ആളുകളോട് സംസാരിച്ചു, ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തു.
💬 Comments
View all comments