Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
കമ്പിളിയും ഒരു ഫ്ലാസ്കും എടുത്ത് പൂക്കളുടെ നടുവിൽ പാറയുടെ അരികിൽ വിരിച്ചു. അവർ അതിൽ ഇരുന്നു. മീര അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരി, അവളുടെ കൈ വയറിൽ.
"ഇന്ന് കുഞ്ഞ് വല്ലാതെ ഇളകുന്നു," അവൾ പറഞ്ഞു. "ഈ പൂക്കളെ കണ്ടിട്ടാകും."
"ഞാൻ ഒന്ന് തൊട്ടോട്ടെ?"
അവൾ അവന്റെ കൈ എടുത്ത് വയറിന്റെ ഒരു വശത്ത് വെച്ചു. ഒരു നിമിഷം ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. പിന്നെ ഒരു ചെറിയ തട്ട്, ഒരു നേർത്ത അനക്കം. അർജുന്റെ കണ്ണ് വിടർന്നു.
"മീര! ഇത്... ഇത് ഒരു ചവിട്ടാ!"
"അത് നിന്നോട് ഹലോ പറഞ്ഞതാ."
"ഹലോ, മഴേ," അവൻ കുനിഞ്ഞ് വയറിനോട് മന്ത്രിച്ചു. "ഇത് അച്ഛനാ. ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയെ ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും സ്നേഹിക്കുന്ന ആളാ. കേട്ടോ?"
വീണ്ടും ഒരു തട്ട്. മീര ചിരിച്ചു, കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. "അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്."
"അവൾ ഇപ്പോൾ തന്നെ അച്ഛന്റെ മോളാ."
അവൻ അവളുടെ വയറിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ മുകളിലേക്ക് നീങ്ങി, അവളുടെ കഴുത്തിൽ, ചുണ്ടിൽ. പൂക്കളുടെ ഗന്ധം, രാത്രിയുടെ തണുപ്പ്, കമ്പിളിയുടെ ചൂട്. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ പടർന്നു.
"ഇത് ലിസ്റ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല," അവൾ ചുംബനത്തിനിടയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
"എന്ത്?"
"നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കുന്നിൻ മുകളിൽ, പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ കീഴിൽ."
"അതിന് ലിസ്റ്റ് തന്നെ പോരാ." അവൻ ചിരിച്ചു. "ഇത് ഒരു മുഴുവൻ പുസ്തകമായിരിക്കണം."
"അപ്പോൾ എഴുതിത്തുടങ്ങ്."
"ആദ്യ വരി ഇതാണ്," അവൻ അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു. "'അവൾ ചിരിച്ചു, നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്തു.'"
അവൾ ചിരിച്ചു. ചിരി ഒരു ദീർഘശ്വാസമായി, ഒരു നേർത്ത ഞരക്കമായി
💬 Comments
View all comments