Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
*പുറത്ത് മഴയും ഉള്ളിൽ ചൂടും.*
*ഓരോ മാസവും ആ വീട് വലുതായി,*
*ഓരോ മാസവും ഞാൻ കൂടുതൽ ആരാധകനായി."*
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് പേന വാങ്ങി, നോട്ട്ബുക്കിൽ ഒരു വരി എഴുതി:
*"ആ വീട്ടിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള താമസക്കാരി."*
അർജുൻ അത് വായിച്ചു. കുറച്ച് നേരം അവളെ നോക്കി. പിന്നെ പതുക്കെ അവളുടെ വയറിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു, പിന്നെ വയറിന്റെ വശത്ത്, പിന്നെ ഇടുപ്പിൽ, പിന്നെ അവളുടെ കാതിൽ.
"ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഈ വീടിന്റെ വാതിൽ തട്ടട്ടെ?" അവൻ മന്ത്രിച്ചു.
"ഇത്രയും മനോഹരമായി അനുമതി ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ എങ്ങനെ നോ പറയും?" അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ രാത്രിയിൽ അവർ വളരെ പതുക്കെ, വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ, വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പരസ്പരം തേടി. തലയണകൾ ഒരു കൂടാരം പോലെ അവരെ ചുറ്റി. അവളുടെ ഓരോ ശ്വാസത്തിനും അവൻ ഒരു ചുംബനം കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു. അവന്റെ ഓരോ സ്പർശത്തിനും അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയും ഒരു മൂളലും കൊണ്ട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ഇത് ആവേശത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നില്ല, ഒരു നേർത്ത, ദീർഘമായ, ആഴമുള്ള ഒരു പെരുമഴയായിരുന്നു, ഒട്ടും ധൃതിയില്ലാത്ത, ഒരിക്കലും തീരാത്തത് പോലെ. അവസാനം അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഒരു നീണ്ട ശ്വാസത്തോടെ ശാന്തയായി, കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകി, ചുണ്ടിൽ ഒരു വലിയ ചിരിയോടെ.
"എന്തിനാ കരയുന്നത്?" അവൻ ചോദിച്ചു, ഒരു നേർത്ത ആശങ്കയോടെ.
"സന്തോഷം കൊണ്ടാ, മണ്ടാ." അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാഞ്ഞു. "ഇത്രയും സന്തോഷം
💬 Comments
View all comments