Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
ഒരാൾക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുമോ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കുകയാ."
"താങ്ങാൻ പറ്റും. ഞാനും താങ്ങും. ഒരുമിച്ച്."
❖
കുഞ്ഞ് വന്നത് ഒരു മഴയുള്ള ഞായറാഴ്ച പുലർച്ചെയാണ്. ഒൻപതാം മാസം തീരാൻ ഒരാഴ്ച ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നു. പുലർച്ചെ മൂന്നര മണിക്ക് മീര അർജുനെ പതുക്കെ തട്ടി ഉണർത്തി.
"അർജുൻ."
"ഉം... എന്താ... അച്ചാർ വേണോ?"
"അച്ചാർ അല്ല." അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ശാന്തത, ഒരു ചെറിയ ചിരി. "ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ആ സമയം ആയി എന്ന് തോന്നുന്നു."
അർജുൻ ചാടി എഴുന്നേറ്റു. കണ്ണ് ഒരു നിമിഷം തുറന്ന് മീരയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. അവൾ ശാന്തയായിരുന്നു, ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ. ഇപ്പോൾ പേടി അവനായിരുന്നു.
"ഹോസ്പിറ്റൽ! ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ! ശാന്ത ചേച്ചി! കാർ!" അവൻ ഒരു സെക്കൻഡിൽ അഞ്ച് ദിശയിൽ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു.
"അർജുൻ, ശ്വാസം വിട്." മീര അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കുറച്ച് വേദന മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ബാഗ് തയ്യാറാണ്, ഞാൻ ആഴ്ചകൾക്ക് മുമ്പ് ഒരുക്കി വെച്ചതാ. ഗോപാലൻ ചേട്ടനെ വിളിച്ചാൽ മതി."
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ എത്തിയത് ഒരു ജീപ്പിൽ, ഇരുപത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ, ലുങ്കി മാറ്റാൻ പോലും സമയം കിട്ടാതെ. ശാന്ത പിന്നിൽ ഒരു കമ്പിളിയും ഒരു ഫ്ലാസ്ക് ചൂടുവെള്ളവുമായി. പുറത്ത് തകർത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ.
"ഞാൻ വണ്ടി ഓടിക്കാം," ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. "ഈ വഴി എനിക്ക് കണ്ണടച്ചും അറിയാം."
"ചേട്ടാ, ദയവായി കണ്ണടയ്ക്കണ്ട," മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, ഒരു വേദനയുടെ തിരമാല വന്നപ്പോൾ അർജുന്റെ കൈ മുറുക്കി പിടിച്ച്.
ജീപ്പ് മൂന്നാർ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മഴയിലൂടെ
💬 Comments
View all comments