Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
ഇരച്ചു. അർജുൻ മീരയുടെ കൈ പിടിച്ച് പിന്നിൽ ഇരുന്നു, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു. "നീ വളരെ ധൈര്യമുള്ളവളാ."
"നീ ആദ്യമായി ഒരു അച്ഛനാകുകയാ, അതുകൊണ്ട് നീയാ കൂടുതൽ പേടിക്കുന്നത്."
"ഞാൻ പേടിക്കുന്നില്ല."
"നിന്റെ കൈ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ട്."
"ഇത് സന്തോഷം കൊണ്ടാ."
"നീയും ഞാനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് ജീവിക്കുന്നു." അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ കണ്ണടച്ചു, പിന്നെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. "ഇത് ഇപ്പോൾ ഒരു നല്ല ശീലമാ."
ആശുപത്രിയിൽ ഡോക്ടറും നഴ്സുമാരും തയ്യാറായി നിന്നിരുന്നു. ഡോക്ടർ ഒരു ചെറിയ ശാന്തമായ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, "എല്ലാം ശരിയായി പോകുന്നു. ഭർത്താവിന് ഉള്ളിൽ വരാം."
അർജുൻ മീരയുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നു, അവളുടെ കൈ പിടിച്ച്, നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ച്, ചെവിയിൽ അവളുടെ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പഴയ പാട്ട് മൂളി. അവൾ ഇടയ്ക്ക് അവന്റെ കൈ ഞെരുക്കി, ഇടയ്ക്ക് ചിരിച്ചു, ഇടയ്ക്ക് അവനെ വഴക്ക് പറഞ്ഞു, "നീ ഇനി ഒരിക്കലും എന്നെ തൊടണ്ട!" എന്ന് ഒരു നേരം, അടുത്ത നിമിഷം "ഇല്ല, തൊടണം, പോകരുത്" എന്ന് ചിരിച്ചും.
ഏഴ് മണി ആയപ്പോൾ മഴ ഒരു ചെറിയ ചാറ്റൽ ആയി മാറി. ആശുപത്രിയുടെ ജനലിലൂടെ കിഴക്കൻ ആകാശത്ത് ആദ്യ വെളിച്ചം വന്നു. അപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ, ഉറച്ച, ഉച്ചത്തിലുള്ള കരച്ചിൽ മുഴങ്ങി.
"ഇതാ വന്നു," ഡോക്ടർ ചിരിച്ചു. "ഒരു ചുള്ളത്തി പെൺകുട്ടി."
അർജുൻ ഒന്നും പറയാനാകാതെ നിന്നു. ഒരു നഴ്സ് ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത പുതപ്പിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ ജീവനെ അവന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു. അവൾ ചെറുതായിരുന്നു, ഒരു
💬 Comments
View all comments