Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
ചുവന്ന മുഖം, ഒരു കൂട്ടം കറുത്ത മുടി, മുറുക്കി പിടിച്ച ചെറിയ മുഷ്ടികൾ. അവൾ കണ്ണ് തുറന്ന് ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി, പിന്നെ വീണ്ടും കരഞ്ഞു.
അർജുൻ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്. ഒരു കണ്ണുനീർ അവളുടെ ചെറിയ നെറ്റിയിൽ വീണു. "ഹലോ, മഴേ," അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ നിന്റെ അച്ഛനാ."
കരച്ചിൽ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അവൾ ഒരു ചെറിയ ഞരക്കത്തോടെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു.
"അവൾ നിന്റെ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു," മീര ക്ഷീണിച്ച, പക്ഷേ തിളങ്ങുന്ന ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "ഒമ്പത് മാസം കേട്ടതല്ലേ."
അവൻ കുഞ്ഞിനെ പതുക്കെ അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. മീര അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്, അവളുടെ ചെറിയ മൂക്കിൽ ഒരു ചുംബനം വെച്ചു. അവരുടെ മൂന്നുപേരുടെയും ചുറ്റും ആ ചെറിയ മുറി ഒരു ലോകം പോലെ.
"മഴ അർജുൻ," മീര മന്ത്രിച്ചു. "നമ്മുടെ മഴ."
"നമ്മുടെ നീലക്കുറിഞ്ഞി."
ആശുപത്രിയുടെ പുറത്ത് ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ജീപ്പിന്റെ ബോണറ്റിൽ ഇരുന്ന് പുകവലിക്കാതെ പുകവലിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ തന്റെ മോതിരവിരൽ കടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ശാന്ത അയാളുടെ അടുത്ത് ഇരുന്ന് ജപമാല ഉരുട്ടി. അർജുൻ വാതിൽക്കൽ വന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "ചേട്ടാ! ചേച്ചീ! ഒരു പെൺകുട്ടി!"
ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ചാടിയിറങ്ങി, ശാന്തയെ ഉയർത്തി, ഒരു നിമിഷം ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെപ്പോലെ വട്ടം കറക്കി. "ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ! ആ ചായക്കടക്കാരൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായി!"
"ഏത് ചായക്കടക്കാരൻ?" ശാന്ത ചിരിച്ചു.
"അത് ഒരു കഥയാ, ശാന്തേ!" അർജുൻ ചിരിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചു. "ഇപ്പോൾ അകത്ത് വാ!"
❖
കുഞ്ഞുമായി അവർ
💬 Comments
View all comments