Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
കഫേയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഗേറ്റിൽ ഒരു വലിയ ബാനർ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു: *"സ്വാഗതം, മഴ അർജുൻ!"* കഫേയിലെ എല്ലാ വായനക്കാരും മുറ്റത്ത് ഒത്തുകൂടി. കോളേജ് കുട്ടികൾ, ഇരുപത് വയസ്സുകാരി കവയിത്രി, തേയിലത്തോട്ടത്തിലെ പണിക്കാരികൾ, വൃദ്ധരായ പത്രവായനക്കാർ. എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ നീലക്കുറിഞ്ഞിപ്പൂവ്.
മീര കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, കയ്യിൽ ആ ചെറിയ പുതപ്പ് കെട്ടുമായി. പണിക്കാരികൾ പാടി, കുട്ടികൾ കൈ അടിച്ചു. മീരയുടെ അമ്മ ഇടുക്കിയിൽ നിന്ന് മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പേ വന്ന് കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവർ ഓടി വന്ന് കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി, കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് ചിരിച്ച് ആ ചെറിയ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
"എന്റെ മോളുടെ മോൾ," അമ്മ മന്ത്രിച്ചു. "ഇവൾ നിന്നെപ്പോലെ തന്നെയാ, മീരേ. ഈ ചുണ്ട് ഒന്ന് നോക്കിക്കേ."
"അച്ഛന്റെ പോലെ തന്നെ ഈ മൂക്ക്," ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു.
"ഗോപാലേട്ടാ, ഇത് ഇപ്പോൾ ഒരു ദിവസം മാത്രമായ കുഞ്ഞാ," ശാന്ത ചിരിച്ചു. "അതിന് ആരുടെയും മൂക്കൊന്നും ഇല്ല."
"എനിക്ക് അറിയാം!" ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ ഉറച്ച് പറഞ്ഞു. "എന്റെ കണ്ണ് ഒരിക്കലും തെറ്റാറില്ല."
അന്ന് വൈകുന്നേരം കഫേയിൽ ഒരു ചെറിയ ആഘോഷം നടന്നു. പായസം, ഒരു വലിയ കേക്ക്, അതിൽ നീല ഐസിംഗിൽ എഴുതിയിരുന്നു: *"ഒരു മഴ കൂടി പെയ്തു."* ആദ്യത്തെ കവിത വായിച്ച പെൺകുട്ടി ഒരു പുതിയ കവിത ചൊല്ലി, ഇത്തവണ കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി.
രാത്രി ആയപ്പോൾ എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു. മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ ആ ചെറിയ തൊട്ടിൽ ജനലിനടുത്ത്, ഇളം നീല ചുമരുകളും വെള്ളി നക്ഷത്രങ്ങളുമുള്ള അച്ഛന്റെ പഴയ മുറിയിൽ ഇടം
💬 Comments
View all comments