Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
പിടിച്ചിരുന്നു. മഴ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു, ഒരു ചെറിയ കൈ ചുണ്ടിനടുത്ത്, ഒരു ചെറിയ ചിരി പോലെ ഒരു ഭാവം.
അർജുൻ തൊട്ടിലിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് ആ പഴയ കുഞ്ഞുടുപ്പ് അവളെ ഇടീച്ച്, ആ വെള്ളി ഗ്ലാസ് തൊട്ടിലിന്റെ അടുത്ത് വെച്ചു. അച്ഛന്റെ കത്ത് അവൻ ഒരിക്കൽ കൂടി വായിച്ചു: *"നിന്റെ കുട്ടി ഇത് ഇടട്ടെ. അവനും അല്ലെങ്കിൽ അവളും മഴയത്ത് ഓടട്ടെ. നീ ശകാരിക്കരുത്. കൂടെ ഓടണം."*
"ഞാൻ ഓടും, അച്ഛാ," അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "ഒരിക്കലും ശകാരിക്കില്ല. ഇവളെ പനി പിടിച്ചാലും."
മീര കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന് അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "ഇപ്പോൾ നീ ഒരു അച്ഛനായി."
"ഞാൻ ഇപ്പോൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാനായ മനുഷ്യനാ."
"വാ, എന്റെ അടുത്ത് കിടക്ക്."
അവൻ കിടക്കയിൽ അവളുടെ അടുത്ത് കിടന്ന്, അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. മഴ പുറത്ത് ഒരു താരാട്ട് പാടി.
"അർജുൻ."
"ഉം."
"ലിസ്റ്റിൽ ഒരു പുതിയ വരി ചേർക്കണം."
"എന്താ?"
"*'ഡോക്ടർ അനുവദിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ രാത്രി.'*" അവൾ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. "അത് ആറ് ആഴ്ച കഴിഞ്ഞ്."
അവൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു, പിന്നെ കുഞ്ഞിനെ ഉണർത്തുമെന്ന് പേടിച്ച് വായ പൊത്തി. "നീ പ്രസവിച്ച് ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞില്ല, അതിനിടയിൽ ഇത് ആലോചിക്കുന്നോ?"
"ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും മറക്കുന്നില്ല, അർജുൻ ശ്രീധരൻ." അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു. "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ക്ഷീണമുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ആറ് ആഴ്ച കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ രാത്രി ഞാൻ നിന്നെ ഒരു
💬 Comments
View all comments