Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
തരത്തിലും വിടില്ല."
"ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ സേവിക്കാം."
"ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വേണ്ടത് ഒരു ചൂട് ചായയാ."
"ഇഞ്ചി ഏലക്ക, മധുരം കുറവ്."
"ഇപ്പോൾ നീയും ഒരു ബാരിസ്റ്റ."
അവൻ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിൽ പോയി ചായ ഉണ്ടാക്കി, ഏലക്ക ചതച്ച്, പൊടിക്കാതെ. തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ മീര കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ നിന്ന് എടുത്ത് മുലയൂട്ടുകയായിരുന്നു. ആ ദൃശ്യം കണ്ട് അവൻ വാതിൽക്കൽ നിന്നുപോയി. മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ വിളക്ക്, ഇളം നീല ചുമരുകൾ, ജനലിന് പുറത്ത് മഴ, മീരയുടെ കഴുത്തിൽ ആ നീലക്കുറിഞ്ഞി പെൻഡന്റ്, അവളുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ ജീവൻ.
അവൻ ചായ മേശയിൽ വെച്ച്, ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി ആ കാഴ്ച നോക്കി. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവന് ഒരു കവിതയും വേണ്ടി വന്നില്ല. ഈ കാഴ്ച തന്നെ ഒരു കവിതയായിരുന്നു.
❖
ഒരു വർഷം പിന്നെയും കടന്നുപോയി.
നീലക്കുറിഞ്ഞിയുടെ പൂക്കാലം കഴിഞ്ഞ് കുന്നുകൾ വീണ്ടും പച്ചയായി. പക്ഷേ ആ പൂക്കാലം കഫേയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവൻ കൊടുത്തിരുന്നു. നീലക്കുറിഞ്ഞി ബുക്ക് കഫേ ഇപ്പോൾ മൂന്നാറിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ സ്ഥലമായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ കവിതാസമാഹാരം, *"മഴ വന്ന വീട്"*, കഴിഞ്ഞ മാസം ഇറങ്ങി. അതിന്റെ സമർപ്പണ പേജിൽ ഒരു വരി: *"മഴയ്ക്ക്, അച്ഛനും അമ്മയും എഴുതിയ ഏറ്റവും നല്ല കവിതയ്ക്ക്."*
അർജുൻ ഇപ്പോഴും ഡേവിഡിന്റെ കമ്പനിയിൽ റിമോട്ട് ടീമിനെ നയിച്ചു, കഫേയുടെ മൂലയിലെ ആ പഴയ മേശയിൽ ഇരുന്ന്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവന്റെ മേശയ്ക്ക് താഴെ ഒരു ചെറിയ പായ, അതിൽ ഇരുന്ന് ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി
💬 Comments
View all comments