Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
ഒരു മരക്കട്ട കൊണ്ട് ലാപ്ടോപ്പിന്റെ കേബിൾ തട്ടി കളിക്കും.
"മഴേ, അത് അച്ഛന്റെ ചാർജറാ."
"ബാ!" മഴ ഒരു വലിയ ചിരിയോടെ കേബിൾ വായിൽ വെക്കാൻ നോക്കി.
"അയ്യോ, അത് വേണ്ട!" അർജുൻ ചിരിച്ച് അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു. അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ പിടിച്ച് ഒരു സന്തോഷ നിലവിളി നടത്തി.
"അവൾ ഇന്ന് നാലാമത്തെ കേബിൾ നശിപ്പിച്ചു," മീര ചായ കപ്പുമായി വന്ന് ചിരിച്ചു. "അടുത്ത തവണ ഒരു ലോഹ കേബിൾ വാങ്ങണം."
"അവൾ അത് കടിച്ച് മുറിക്കും."
"അവൾ നിന്റെ മകളാ. എന്റെയല്ല."
"ഓ, ഇപ്പോൾ അവൾ എന്റെ മകൾ മാത്രമായോ?"
"എപ്പോഴൊക്കെ അവൾ എന്തെങ്കിലും ഒപ്പിക്കുമ്പോൾ."
"അപ്പോൾ അവൾ അമ്മയെപ്പോലെ വികൃതിയാ." അവൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തു. വലിയ, ഇടിയും മിന്നലുമുള്ള ഒരു പെരുമഴ. മഴ ജനലിൽ നിന്ന് അത് നോക്കി കൈ അടിച്ച് ചിരിച്ചു. അർജുൻ അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് മീരയെ നോക്കി.
"ഓർമ്മയുണ്ടോ?" അവൻ ചോദിച്ചു. "അച്ഛന്റെ കത്ത്?"
മീരയുടെ കണ്ണ് തിളങ്ങി. "'അവനും അല്ലെങ്കിൽ അവളും മഴയത്ത് ഓടട്ടെ.'"
"ഇന്ന് അവളുടെ ആദ്യ ഓട്ടം."
"അവൾക്ക് ഓടാൻ അറിയില്ലല്ലോ. ഇപ്പോൾ ആറ് ചുവട് മാത്രം."
"അപ്പോൾ ഞാൻ ഓടിക്കാം."
അവൻ മഴ അർജുനെ പഴയ ആ കുഞ്ഞുടുപ്പിന് മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മഴക്കോട്ട് ഇടീച്ച് (അച്ഛന്റെ ഉടുപ്പ് ഇപ്പോൾ ഒരു ഓർമ്മ പെട്ടിയിൽ ഭദ്രമായിരുന്നു), അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് കഫേയുടെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. മീര ഒരു ചെറിയ ശ്വാസത്തോടെ വരാന്തയിൽ നിന്ന് നോക്കി.
മഴ ഒരു നിമിഷം
💬 Comments
View all comments