Chapter Title : മഴയോർമ്മ 6 [OLIVER DUST] [നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂത്ത കാലം]
നിന്ന് മഴത്തുള്ളികളെ നോക്കി. പിന്നെ ഒരു വലിയ നിലവിളിയോടെ, ഒരു വലിയ ചിരിയോടെ, അവൾ ചുവടുകൾ വെച്ചു, ഒന്ന്, രണ്ട്, മൂന്ന്, നാല്, അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ച് മഴയത്ത് ഓടി. അർജുനും ഓടി, ശകാരിക്കാതെ, കൂടെ, പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്. മുറ്റം മുഴുവൻ വെള്ളം തെറിപ്പിച്ച് അവർ ഓടി.
മീര വരാന്തയിൽ നിന്ന് ഒരു നിമിഷം നിന്നു. പിന്നെ അവൾ ചെരിപ്പ് ഊരിവെച്ച്, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. നനഞ്ഞൊലിച്ച് അവൾ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. മൂന്നുപേരും മുറ്റത്ത്, ഒരു കുടയില്ലാതെ, മഴയിൽ കുളിച്ച്, ചിരിച്ച്, ഓടി.
വരാന്തയിൽ ഗോപാലൻ ചേട്ടനും ശാന്തയും ചായ കപ്പുമായി ഇരുന്ന് നോക്കി. "ഇത് തന്നെയാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്," ഗോപാലൻ ചേട്ടൻ കണ്ണ് തുടച്ചു. "ഇവിടെ എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പൂക്കാലമാ."
"ഗോപാലേട്ടൻ അഞ്ചാമത്തെ തവണ കരയുകയാ," ശാന്ത ചിരിച്ചു.
"എനിക്ക് മഴവെള്ളം കയറിയതാ."
"വരാന്തയിൽ?"
"മുകളിൽ നിന്ന് ഇറ്റുവീണതാ!"
❖
രാത്രി മഴയ്ക്ക് ശേഷം വീട് ശാന്തമായി. മഴ അർജുൻ അവളുടെ ചെറിയ തൊട്ടിലിൽ, അച്ഛന്റെ പഴയ മുറിയിൽ, ജനലിന് പുറത്ത് മഴയുടെ താളത്തിൽ ഉറങ്ങി. തലയിൽ ഒരു ചെറിയ നീല റിബ്ബൺ, മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.
മീരയും അർജുനും ടെറസിൽ ഇരുന്നു. ഒരു കമ്പിളിക്ക് കീഴിൽ, ഒരു ഫ്ലാസ്ക് ചായയുമായി. നിലാവ് തേയിലക്കുന്നുകളിൽ വെള്ളി പൂശി. മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നക്ഷത്രങ്ങൾ എത്തിനോക്കി. പഴയ റേഡിയോയിൽ ആ പഴയ പ്രണയഗാനം പതുക്കെ ഒഴുകി.
"ഇപ്പോൾ ഓർമ്മയുണ്ടോ?" മീര അവന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞ് ചോദിച്ചു. "ഈ ടെറസിൽ വെച്ചാ നീ എന്നോട് പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തത്."
"എങ്ങനെ
💬 Comments
View all comments